Bir mahkumun duruşmaya girmek üzere nakledildiği cezaevinden geri gönderilmediği iddiasına ilişkin

Aşağıdaki sorularımın Adalet Bakanı Yılmaz Tunç tarafından Anayasa'nın 98'inci ve TBMM İçtüzüğünün 96'ncı ve 99'uncu maddeleri gereğince yazılı olarak cevaplandırılmasını arz ederim.

Serhat Eren

Erzurum | No'lu Yüksek Güvenlikli Cezaevinde 9 yıldır tutulan Dilaver Karasu, 17 Kasım 2025 tarihinde görülecek olan duruşması için Ahlat T Tipi Kapalı Cezaevi'ne sevk edilmiştir. Ancak duruşması ertelenmiş olmasına rağmen talebine rağmen geri gönderilmemiş ve tek kişilik hücre koşullarında tutulmaya devam edilmektedir. Nakil işlemlerinin sadece duruşma amacıyla yapıldığı vakalarda Türkiye'nin ulusal mevzuatı ve uluslararası standartlar; tutuklu veya hükümlünün sevk amacı ortadan kalktığında, eski ceza infaz kurumuna geri iadesini veya kişinin talebinin esas alınmasını öngörmektedir. Karasu'nun başvuruları reddedilmiş, dilekçeleri işleme alınmamış ve kendisine evrak kayıt numarası verilmemiştir.

Karasu'nun aktarımlarına göre:

• Cezaevine girişte çıplak arama dayatmasına maruz bırakılmıştır.

• o Getirildiği günden beri tek kişilik hücrede tutulmaktadır.

• Ayakta sayım dayatması uygulanmaktadır.

• Spor, atölye, sosyal faaliyetlere erişimi engellenmektedir, havalandırmaya ise yalnızca bir saat ve tek başına çıkarılmaktadır.

• o Çağrı butonu çalışmamakta, ihtiyaç ve taleplerini iletmesi zorlaştırılmaktadır.

• Aile ve avukat görüşlerine çıkarılırken ayakkabı bağcıklarını ve iç tabanlığını çıkarma dayatması yapılmakta, bunu reddettiğinde görüşe çıkarılmamakla tehdit edilmektedir.

• Kürtçe yazdığı faks gönderilmemiş, dilekçelerinin alındığına dair belge verilmemiş, talepleri işleme alınmamıştır.

Bu tablo; Anayasa'nın 17'nci maddesi, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun, Ceza İnfaz Kurumları Yönetmeliği, CPT (Avrupa İşkencenin Önlenmesi Komitesi) ve BM Mandela Kuralları başta olmak üzere ulusal ve uluslararası normlara aykırıdır. Cezaevlerinin güvenlik tedbirlerini, mahpusun iradesini kırmaya ve kültürel kimliğini bastırmaya yönelik araçlara dönüştürmesi, hukukun rehabilitasyon ilkesini ortadan kaldırmakta; keyfi uygulamalar ise hak ihlallerini derinleştirmektedir.

Bu bağlamda;