Hanehalkı borçluluğuna ilişkin

Vatandaş artık geleceğini değil, bugünü satın alabilmek için borçlanıyor.

Bir emekli, yıllarca çalıştığı hayatın sonunda huzur bulması gerekirken, bugün geçim derdiyle mücadele ediyor.

Bir asgari ücretli, ay boyunca emeğinin karşılığını alması gerekirken, temel ihtiyaçlarını bile kısmak zorunda kalıyor.

Bir genç, hayal kurması gereken yaşta, borç hesaplarıyla boğuşuyor. İnsanlar artık "ne alabilirim?" diye değil, "neden vazgeçebilirim?" diye düşünüyor.

Ama bugün bu sorular, milyonların gerçeği haline gelmiş durumda.

Gelir artmıyor, gider durmuyor.

Enflasyon rakamları kırpılıyor ama çarşıdaki fiyatlar başka bir hikâye anlatıyor. Resmî söylemler ile sokaktaki gerçek arasındaki makas her geçen gün açılıyor. Borçluluk oranları artıyor.

Takibe düşen krediler yükseliyor.

İcra dosyaları çoğalıyor.

Bu tablo, sadece ekonomik bir kriz değildir.

Bu, sosyal bir kırılmadır.

Çünkü bir toplumun büyük çoğunluğu geçim derdiyle baş başa bırakıldığında; eğitim, sağlık, kültür, üretim gibi alanlar da doğrudan etkilenir.

Yarı aç, yarı tok yaşayan bir toplumdan verim beklemek mümkün değildir. Ve belki de en tehlikelisi şudur:

İnsanlar artık daha iyisini talep etmekten vazgeçmeye başlıyor.

Çünkü sürekli hayatta kalma mücadelesi veren bir birey, geleceği değil sadece bugünü düşünür.

Oysa bir devletin görevi, vatandaşını borçla ayakta tutmak değil; onurlu bir yaşam sürmesini sağlamaktır.

Bugün gelinen noktada sorulması gereken soru çok nettir:

Bir Ülke, Vatandaşını borçla yaşatarak gerçekten güçlü olabilir mi?

Bu Bağlamda;