Aile Hekimliği Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi

Ülkemizde 2004 yılında yürürlüğe giren 5258 sayılı Aile Hekimliği Kanunu ile birinci basamak sağlık hizmetlerinde önemli bir dönüşüm yaşanmıştır. Bu sistem, vatandaşlarımızın sağlık hizmetlerine erişimini kolaylaştırmış, koruyucu sağlık hizmetlerinin yaygınlaşmasına katkıda bulunmuş ve sağlık göstergelerimizde iyileşmeler sağlamıştır. Ancak, uygulamanın başladığı günden bu yana geçen süre içerisinde, sistemin bazı eksiklikleri ve iyileştirilmesi gereken yönleri de ortaya çıkmıştır. Bu kanun teklifi, aile hekimliği sisteminin daha etkin ve verimli çalışmasını sağlamak, hem hekimlerin hem de vatandaşların memnuniyetini artırmak amacıyla hazırlanmıştır.

Aile hekimliği sisteminin en önemli sorunlarından biri, hekimlerin aşırı iş yüküdür. Mevcut durumda bir aile hekimine kayıtlı kişi sayısı çoğu zaman 3000-4000 civarında seyretmekte, bu da hekimlerin hastalara yeterli zaman ayıramamasına, koruyucu sağlık hizmetlerine gereken önemi verememesine ve tükenmişlik yaşamasına neden olmaktadır. Bu nedenle, kanun teklifimizde bir aile hekimine kayıtlı kişi sayısının 2000'i geçemeyeceği, kırsal ve ulaşımı zor bölgelerde ise bu sayının 1500'e kadar düşürülebileceği öngörülmüştür. Bu düzenleme ile aile hekimlerinin iş yükünün azaltılması, her hastaya daha fazla zaman ayrılabilmesi ve böylece sağlık hizmetlerinin kalitesinin artırılması hedeflenmektedir.

Aile hekimliği sisteminin bir diğer önemli sorunu, hekimlerin özlük hakları ve ücretlendirme konusundaki belirsizliklerdir. Mevcut sistem, aile hekimlerini sözleşmeli personel statüsünde çalıştırmakta, bu durum ise iş güvencesi ve kariyer planlaması açısından sorunlar yaratmaktadır. Kanun teklifimiz, aile hekimlerinin sözleşmeli statüde geçirdikleri sürelerin kazanılmış hak aylığında değerlendirilmesini öngörmekte, böylece aile hekimliğinin cazip bir kariyer seçeneği olarak görülmesini sağlamayı amaçlamaktadır. Ayrıca, aile hekimlerinin aylık net ödemelerinin, emsali uzman hekimlerin aylık net ödemelerinden az olamayacağı hükmü getirilerek, ücret adaletinin sağlanması ve mesleğin maddi açıdan da cazip hale getirilmesi hedeflenmektedir.

Aile sağlığı merkezlerinin fiziki koşulları ve personel donanımı da sistemin etkinliği açısından kritik öneme sahiptir. Mevcut durumda, aile sağlığı merkezleri arasında standart bir yapı bulunmamakta, bu da hizmet kalitesinde farklılıklara yol açmaktadır. Kanun teklifimiz, her aile sağlığı merkezinde en az bir hemşire, bir ebe ve bir tıbbi sekreter istihdam edilmesini zorunlu kılmakta, ayrıca merkezlerin asgari fiziki koşulları ve tıbbi donanım standartlarının Bakanlıkça belirlenmesini öngörmektedir. Bu düzenleme ile ülke genelinde standart ve kaliteli bir hizmet sunumunun sağlanması amaçlanmaktadır. Aile hekimliği sisteminin etkinliğini artırmak için sürekli mesleki gelişim de büyük önem taşımaktadır. Tıp bilimindeki hızlı gelişmeler ve değişen sağlık ihtiyaçları, hekimlerin sürekli olarak kendilerini güncellemelerini gerektirmektedir. Bu nedenle, kanun teklifimizde aile hekimlerine yılda en az 80 saat sürekli mesleki gelişim eğitimi verilmesi zorunluluğu getirilmiş, bu eğitimler için ek izin ve ödenek tahsis edilmesi öngörülmüştür. Bu düzenleme ile aile hekimlerinin mesleki bilgi ve becerilerinin sürekli olarak geliştirilmesi, böylece sundukları hizmetin kalitesinin artırılması hedeflenmektedir.

TBMM Halkla İlişkiler Binası 2.Kat, Oda: D-206 Bakanlıklar-Ankara

Sağlık sistemimizin önemli sorunlarından biri de, ikinci ve üçüncü basamak sağlık kuruluşlarının gereksiz yere meşgul edilmesidir. Bu durum, hem kaynakların verimsiz kullanımına yol açmakta, hem de hastaların gereksiz yere zaman kaybetmesine neden olmaktadır. Kanun teklifimiz, acil durumlar ve Bakanlıkça belirlenecek diğer haller dışında, ikinci ve üçüncü basamak sağlık kuruluşlarına başvurularda aile hekimi sevki aranmasını öngörmektedir. Bu düzenleme ile sağlık sisteminin daha verimli işlemesi, kaynakların etkin kullanımı ve hastaların doğru yönlendirilmesi amaçlanmaktadır.

Aile hekimliği sisteminin ülke genelinde yaygınlaştırılması ve özellikle kırsal ve dezavantajlı bölgelerde hizmet sunumunun güçlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bu amaçla, kanun teklifimizde aile hekimlerine, görev yaptıkları bölgenin sosyo-ekonomik gelişmişlik düzeyi ve yaşam koşulları dikkate alınarak ek tazminat ödenmesi öngörülmüştür. Bu düzenleme ile kırsal ve dezavantajlı bölgelerde aile hekimi istihdamının teşvik edilmesi, böylece sağlık hizmetlerinin ülke genelinde dengeli bir şekilde yaygınlaştırılması hedeflenmektedir.

TBMM Halkla İlişkiler Binası 2.Kat, Oda: D-206 Bakanlıklar-Ankara