Kamu Kurum ve Kuruluşlarının Ürettikleri Mal ve Hizmet Tarifeleri ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'da Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi

Ülke çapında uygulanan yanlış ekonomi politikaları ve benzer etmenler dolayısıyla ortaya çıkan yüksek enflasyon, ülkenin her bir ferdini derinden etkilemektedir. Dar gelirli sınıfında yer alan vatandaşların sayısı gün geçtikçe artmakta iken, yurttaşların bırakın ulaşım için bütçe ayırmasını, ekmek alacak para bulmakta dahi zorlanmaktadırlar. Hal böyle iken vatandaşlarımız, zaman zaman hastaneye dahi gitmek için ulaşım giderini karşılayamamaktan doğan tedirginlikle sağlık problemlerini ötelemektedir. Son belirlenen asgari ücret, açlık sınırının altına kalmaya devam etmiştir. Türkiye'deki çalışanların geçim kaynağının asgari ücret düzeyinde ve altında kaldığı dikkate alındığında, bir çalışanın günde minimum gidiş dönüş olmak üzere, iki vasıta toplu taşıma aracı kullanmak zorunda olduğu dikkate alındığında, toplu taşıma için harcamak zorunda olduğu gider kalemi gelirine oranla çok yüksektir. Ulaşım, kamu hizmetinin bedelsizliği ilkesi uyarınca ücretsiz sunulması gereken bir hizmettir. Ulaşım, bir vatandaşın hayatını idame ettirmesi için Anayasamızda vurgulanan sosyal devlet ilkesi gereği, sunulması gereken zorunlu bir hizmettir. Bu hizmetin ücret karşılığı sağlanması, sosyal devlet ilkesine aykırılık teşkil etmektedir. Kaldı ki, kar amacı gütmemesi gereken belediyelerin şehir içi ulaşım hizmetini ücret karşılığı sağlaması, belediyelerin varoluş amacına aykırıdır.

Tüm bu hususlar, ülkemizde vatandaşların genel durumunu üzücü bir biçimde ortaya koymaktadır. Ulaşım harcamalarının bu ekonomik ortamda vatandaşın bütçesinde büyük bir ağırlığa ulaşacağı politika belirleyiciler tarafından göz ardı edilmektedir.

Devlet, bireylerin tüm hakları gibi ulaşım hakkına da erişimini temin etmekle Anayasa tarafından sosyal devlet ilkesi gereği ödevlendirilmiştir. Devlet, bu yükümlülüğünü yerine getirirken elbette ki ülkenin içinde bulunduğu ekonomik zemini dikkate alarak vatandaşlarının bu hizmete erişimini mümkün kılmalıdır. Bilinmelidir ki, refah içinde yaşayan bir toplumun en belirgin özelliği; bedensel, ruhsal ve sosyal anlamda tam bir iyilik hali içerisinde bulunan bireylerden oluşmasıyla sağlanabilecektir. Bu iyilik halinin oluşabilmesinin başlıca yöntemi de vatandaşın ekonomik zorluğunun aşılması ve refah bir hayat imkânı sunmaktır. Tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde, Türk Cumhuriyeti vatandaşlarının her türlü şehir içi ulaşım hizmetine ücretsiz ulaşabilmesi amacıyla, her ne ad altında olursa olsun, kendilerinden hiçbir ücret talep edilememesi yönünde çalışması yapılması zorunluluğu hasıl olmuştur. MADDE GEREKÇELERİ