Kanun teklifleri ile komisyonlardan gelen diğer işler

BERİTAN GÜNEŞ ALTIN (Mardin)Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; hepinizi saygıyla selamlıyorum.

Hepimizi derinden sarsan İzmir Aliağa'da demir çelik fabrikasında meydana gelen katliamda hayatını kaybeden emekçilerin ailelerinin acısını da öfkesini de paylaşıyoruz. Bir iş yerinde eğer defalarca aynı sebepten ihmaller yaşanıyorsa, hayatlar son buluyorsa, oraya bir "iş kazası" dememiz mümkün değil, bu apaçık bir katliamdır ve bu katliamın hesabı sorulmalı. İşçi sağlığı ve iş güvenliği tedbirleri kimin şirketi, kimin dükkânı olduğuna bakılmaksızın alınmalı; işçi ölümleri üzerine kurulu emek rejimi artık değişmelidir.

Evet, bugün gündemimiz Kızılay Kanunu, yine ve yeniden. Geçtiğimiz haftalarda da Kızılay Kanunu'nun geneli üzerinde konuştuğumda Kızılayın ne yazık ki bir yardım kuruluşu kimliğinden çıkarılıp holdingleştiğine, partizan kadroların yerleştirildiğine, kamu kaynaklarının denetimsizce harcandığına, mobbing davalarına, yardım ekonomisi üzerinden bir bağlılık ve bağımlılık ilişkisi oluşturulduğuna detaylıca değinmiştim. Ancak bugün Kızılay Kanunu'yla ilgili çok önemli, bize göre hayati derecede önemli bir maddeden bahsetmek, konuşmamı onun üzerinden kurmak isterim.

Bu teklifle birlikte Kızılaya yurt içinde ve yurt dışında biçilen bir misyon var ve bu misyon için diyor ki: Hiçbir ayırım gözetmeksizin yurt içinde ve yurt dışında kayıpları araştırma misyonu veriliyor Kızılaya. Önemli bir misyon; dünyanın farklı yerlerinde benzer mahiyetteki kurumlara benzer misyonlar verilmiş. Bu kurumlar Afrika'da, Sudan'da, dünyanın çeşitli yerlerinde savaş ve çatışma süreçleri ardından esir kamplarına gitmişler, insani yardım ulaştırmışlar, kayıpları aramışlar, kayıp mezarlara bakmışlar, kimsesizler mezarlığındaki kemikleri ailelerine ulaştırmışlar ve burada, Türkiye'de bu görev de Kızılaya verilmiş.

Şimdi, sormak isteriz Kızılaya: Yurt içinde ve yurt dışında kayıp arama misyonuna Afrika dâhil, peki Türkiye hariç mi? Eğer kastedilen, buradaki kayıplardan başlanıp dünyanın dört bir yanında işlenen suçların, kayıpların akıbetini aramaksa başımız gözümüz üstüne ama tarih bilgimiz bunun maalesef böyle olmama riski taşıdığını söylüyor. İki yüz yıllık kökleri, elli yıllık tarihi olan Türkiye'deki çatışmalı süreçte yitirilenlerin akıbetini de düşünecek, araştıracak bir gerçeklik var mıdır Kızılaydan? Günün gereği faili meçhulleri, kayıpları, kayıp mezarları, ölülere yapılan saygısızlıkları sadece bizim gündemimizden çıkarıp devletin ve toplumun tamamının gündemi hâline getirmek değil midir? Yas tutma ve defin hakkını kriminalize etmeye karşı Antigone'dan MEBYA-DER'e uzanan, Plaza de Mayo Annelerinden Barış Annelerine, Cumartesi Annelerine değin süren haklı mücadele bu topraklarda artık görülecek midir? Kimileri çıkıp egemenlerin unutturma pratiklerini meşrulaştırmak için "Burası bir Amnezi ülkesidir." diyorlar fakat tam tersi Türkiye bir Amnezi ülkesi değil, bir Afazi ülkesidir, bir travma ülkesidir. Tarihî ve hakikati gösteren kavramlardan yoksun bırakılanların ülkesidir. Ölüler ve yaslar arasında bile hiyerarşi koyanların tarihinin yazıldığı bir ülkedir. 2017'de etik ve hukuk tanımaz bir Valilik kararıyla Garzan mezarlığındaki yüzlerce cenaze mezarlarından çıkarıldı. Gerekçe İstanbul ATK'de kimlik tespiti yapılmasıydı. Oysa, bu ölüye yapılmış en büyük saygısızlık olarak tarihe geçen bir maskeydi. Peki, gerçekte olan neydi? Binlerce kilometre ötesindeki Kilyos Mezarlığının yanındaki yola ve kaldırıma defnedilen yüzlerce cenaze gerçeğiydi. İnsan olmanın ve insan kalmanın mütemmim cüzi nedir? Ölüye saygı ve cenazeye hürmettir. Dört mesnevi dinin övdüğü, etik tartışmaların uğradığı Antigone'dan beri düşünün, mitolojinin ve felsefenin konusu ölüye saygı değil midir? Kimsenin Nevala Kasaba'nın üzerine hâlen beton dökülmesine, Gabar Mezarlığına saldırılar düzenlenmesine karşı açıklanabilecek bir cümlesi var mıdır? Yıllardır ölü bedenler kriminalize, haklar dehumanize ediliyor. İnsandışılaştırmanın en acımasız aracı da işte saydığımız ölüye saygısızlık pratikleridir. Gün kimsenin acısının karşısında sessiz kalacağı kurumsal ve sembolik şiddeti alkışlayacağı bir gün değildir.

(Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı)

YUSUF BEYAZIT (Tokat)Tamamlayın lütfen.

BERİTAN GÜNEŞ ALTIN (Devamla)Bu zulmü taşıyacak ağaç da dal da taş da toprak da kalmamıştır. Kayıplar ülkesi yapılmış bu ülke artık ölümle, acıyla değil, eşitlik, özgürlük ve değerlere saygıyla anılmalıdır. Barışın kuvveden fiile ulaşması için elli yıllık çatışmaların, on binlerce ölümün ardından artık halklar, topluluklar, kişiler birbirine samimi bir başsağlığı dilemelidir. En mühimi ise "ama"sız ve "fakat"sız, tüm değerlere saygının gereği mezarlık tahribatları, hafıza kırma pratikleri son bulmalı, ölülerin layıkıyla defnedilmesi sağlanmalı, Barış Anneleri ve Cumartesi Annelerinin sevdiklerinin kemiklerini arama mücadelesi görülmeli ve bu kavuşma yaşanmalıdır.

Hepinizi saygıyla, sevgiyle, hürmetle selamlıyorum. (DEM PARTİ ve Yeni Parti sıralarından alkışlar)