SİVAS?TA KURULU BULUNAN 4 NO.LU ASKERî DİKİMEVİNİN İSTANBUL?A TAŞINMASI HAKKINDA

MALİK ECDER ÖZDEMİR (Sivas)Sayın Başkan, sayın milletvekilleri; Sivas’ta kurulu bulunan 4 no.lu Askerî Dikimevinin İstanbul’a nakli konusunda gündem dışı söz almış bulunuyorum. Bu vesileyle yüce heyetinizi en içten sevgi ve saygılarımla selamlıyorum.

Değerli arkadaşlarım, bilindiği gibi Sivas, yüz ölçümü itibarıyla Türkiye’nin en büyük ikinci ilidir. Sivas’ın önemi ve büyüklüğü sadece coğrafyasıyla sınırlı değildir. Sivas, tarihte birçok medeniyete başkentlik yapmış bir tarih ve kültür kentidir. Sivas’a ait bir yığın nitelik sayabiliriz ama tüm bunların ötesinde, hepsinden daha önemlisi, Sivas, cumhuriyetin temellerinin atıldığı kenttir. Millî mücadele döneminde Mustafa Kemal Atatürk’e yüz sekiz gün ev sahipliği yapmış Sivas ve bu dönemde, âdeta, Türkiye’nin fiilî başkenti konumunda olmuştur.

Sivas ve cumhuriyet, değerli arkadaşlarım, âdeta birbiriyle özdeşleşmiş, iç içe geçmiş, aynı ortak kaderi paylaşmıştır. Türkiye’de bir başka il yok ki Sivas kadar cumhuriyetle özdeşleşmiş olsun. Cumhuriyet deyince Sivas akla gelir, Sivas deyince cumhuriyet akla gelir. İşte, bu tarihî süreçte aynı ortak kaderi paylaşan cumhuriyet ve Sivas, birinin güçlü olduğu dönemde diğeri de bundan güç kazanmış, gelişmiş, büyümüş; biri ne zaman ki gerilemiş, zafiyete uğramışsa diğeri de bundan menfi olarak etkilenmiştir.

Bu nedenle, değerli milletvekilleri, cumhuriyetin ilk yirmi yedi yılında, Sivas, devletten en çok yatırım payı alan Orta Anadolu’nun hızla gelişen, kalkınan bir ilidir. Bu tarihlerde yapılmıştır devlet demir yolları Sivas’a. Cer Atölyesi, çimento fabrikası bu tarihlerin eseridir. Bugün İstanbul’a taşınmak istenen 4 no.lu Askerî Dikimevi de 1941 yılında Sivas’a kurulmuştur. 1950’li yıllara geldiğimizde Sivas’ın kaderi de cumhuriyetin kaderi de değişmeye başlamıştır.

1950’den sonra iktidar olan sağ siyasal partiler, bir taraftan cumhuriyetin kazanımlarını unutturmaya çalışmış, bir taraftan Sivas unutulmaya başlanmıştır. İlk yirmi yedi yılda mükâfatlandırılan Sivas, âdeta, ondan sonraki dönemde üstü örtülü bir biçimde cezalandırılmaya başlanmıştır. Bu süreçte tek istisnai dönem 1978 yılında kurulan Cumhuriyet Halk Partisi İktidarıdır. Bu dönemde kurulan ve Türkiye’nin ilk ve tek Yerel Yönetim Bakanlığı döneminde, Sivas, belediyelik açısından gerçekten abat edilmiş; Sivas, toprak damlardan, at arabalarının geçemediği köhne yollardan kurtarılmış, bugünkü çağdaş kent görünümüne o tarihte kavuşmuştur.

Yine, Genel Başkanımız Deniz Baykal’ın Enerji Bakanı olarak temelini attığı Kangal Termik Santraline Sivas bu tarihte kavuşmuştur.

Ne yazık ki, 1950’li yıllardan sonra Sivas’a yeni yatırım yapılmamış, tam tersine, eski yatırımlar, ya özelleştirilerek ya da tasfiye edilerek içi boşaltılmaya başlanmıştır.

Kurulduğu yıllarda 7.500 kişi çalıştıran Cer Atölyesi, bugün, ne yazık ki 750-800 insanımıza ancak iş vermektedir.

Divriği’de dünyanın ve Türkiye’nin en zengin demir madenleri olmasına rağmen, Sivas’ta bir demir çelik fabrikası kurulamamıştır.

Sivas’ta üretilen şeker pancarı dört büyük fabrikaya yetecek kapasitede olmasına rağmen, Tokat’ta, Çorum’da, Erzincan’da, Malatya’da, Kayseri’de, her ilde en az bir ya da iki tane şeker fabrikası varken, Sivas’ta bir şeker fabrikası kurulamamıştır.

Değerli arkadaşlarım, bugüne gelmek istiyorum. Bugün, ülkemizin en temel sorunu işsizlik ve buna dayalı yaşanan göçtür. Sivas, en çok göç veren illerin başında gelmektedir. Toprağında karnını doyuramayan insanlarımız, yatağını, yorganını yükleyip İstanbul’a, Ankara’ya göçmektedir ve giderek göç, sadece göç edenler açısından değil, bu göçü alan iller açısından da sosyal bir problem olmaya başlamıştır.

Yapılması gereken şey, Sivas gibi geri kalmış illerdeki yatırımları İstanbul’a kaydırmak değil, tam tersine, gelişmiş batı illerindeki yatırımları, başta Sivas olmak üzere, Anadolu’nun geri kalmış illerine yaydırmak olmalıdır. Şimdi, yıllardır sağ partilerin yaptığı bu politikayı AKP sürdürüyor.

(Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı)