İcra ve İflas Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi münasebetiyle

ÖMER FARUK GERGERLİOĞLU (Kocaeli)Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; bu yasa maddesi âdeta Yusuf Kerim Sayın maddesidir. 6 yaşında bir çocuk, altı aydır hasta, ewing sarkom hastası ve annesi mahpus, çocuğunun başında değil; ilk üç ay başında durabildi fakat infaz erteleme alamayacak bir durumdaydı mahpusluğu ve maalesef ki cezaevine girdi. Çocuk üç aydır “Anne… Anne…” diye ağlıyor. Buraya yasa teklifi getirdik ve en sonunda tüm kamuoyu vicdanının gayretiyle bu madde burada yasalaşacak inşallah ama bazı eksiklikler de var.

Yine de şunu söyleyeyim: İşte, bahsettiğim Yusuf Kerim Sayın çocuğumuz 6 yaşında bir kanser hastası ve annesinden başka bir şey düşünemiyor, annesi de çocuğundan başka bir şey düşünemiyor. Evet, annenin durumu buydu.

Bu zalim bir yasaydı çünkü iki buçuk yıl önceki infaz indirim yasası sırasında suç grubu ayrımı yapılmaması gerektiğini defalarca söylediğim hâlde maalesef burada suç grubu istisnası yapılmıştı ve bundan dolayı suçsuz, günahsız şu çocuklar maalesef annesiz-babasız hayatını kaybetmişti.

İşte, bu çocuğun annesi, şu gördüğünüz anne bize mektup yazmış, bana yazmış ama lütfen hepiniz dikkatli dinleyin. Bu yasayı nasıl talep ettiğini size okumak istiyorum: “84 milyonun yanımızda olduğunu yazmışsınız Ömer Bey. İnanın, bunu bilmek bana umut veriyor. 6 yaşında olmasına rağmen maalesef 17 kiloya düşen ve dördüncü evre ağır kanser hastası olan yavrum, bu küçük bedeniyle hastalığa karşı ben olmadan mücadele ediyor. Bu süreçte onun bana çok ihtiyacı olduğu kadar benim de yavruma ihtiyacım var. Bana ve Yusuf’uma yapılan bu muamelenin ne vicdanda ne de hukukta bir yeri olduğunu düşünüyorum çünkü bu son derece insani ve vicdani bir durum. Oysaki yaklaşık seksen gündür hasta yavrum annesini bekliyor. Umarım vicdanlar uyanır ve en kısa zamanda Yusuf Kerim’ime kavuşurum.” diyor bu anne. Yavrusuna kavuşmak için cezaevinde bekliyor, bizlerin onayını bekliyor. Ben de buradan sesleniyorum: Dayan Gülten anne, inşallah yavruna kavuşacaksın; dayan Yusuf Kerim, annene kavuşacaksın diyorum. Fakat bu yasa maddesi maalesef eksik çıktı arkadaşlar. Bakın, burada on yılla sınırlanmamalıydı.

Bakın, şu mahpusun on bir yıllık bir cezası var; hasta bir bebeği var, bu maddeden yararlanamayacak. Bebeği hasta, doğumda sol eli kopmuş ve birçok kalp ve böbrek hastalıkları var. Sırf on yılın üstü diye bu anne yavrusuna kavuşamayacak. Bu yasa eksik arkadaşlar. Olacak iş değil bu yani ben kabul etmiyorum, bu yasayı tam bir şekilde çıkarmalıydık.

Yine, bu yasa da sadece annelere tahsis edilmemeliydi, babalar da katılmalıydı. Bakın, bu dönem içinde birçok çocuk, hasta çocuk babasız hayatını kaybetti “Baba… Baba…” diyerek. Onlardan birisi Ahmet Burhan Ataç; babası gelsin diye dua eden bir çocuktu ve bu çocuk hayatta yok şu anda. Bakın, babasını cezaevinde ziyaret etmişti. Babası onun dökülen saçları için, üzülmemesi için saçını kazıtmıştı ama çocuğuna yetişemedi. Yine, bu yasayı böyle eksik çıkarıyoruz, babayı katmıyoruz; bu, olacak iş değil. Çocuk benim yanıma da Mecliste gelmişti; dokunduğunuz zaman, “baba” dediğiniz zaman ağlayan bir çocuktu ve babasız hayatını kaybetti.

Yine, bakın, 6 yaşında, babası mahpusken yanına yetişemeyen -yasalar izin vermeyen- Selman Çalışkan babasız vefat etti. Babasıyla beraber son çekildiği fotoğraflarından biri…

Ömer Faruk Turan, babası Murat Turan mahpustu ve maalesef ki bu çocuk da babasız hayatını kaybetti. Biz burada niye yasa yapıyoruz arkadaşlar? Gerçek anlamda herkesin derdine deva olsun diye. Yani babalar bundan faydalanmayacaksa neye yarar bu iş? Eksik oldu bu iş; ben size bunu söyleyeyim.

Bakın, yine, şu anda şu çocuk yüzde 98 engelli, babasına çok ihtiyacı var; 3 çocuk annesi ve çocuğunun bakımını yapamıyor.

(Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı)