Mhp grubunun, 11/2/2014 tarih ve 3342 sayıyla manisa milletvekili erkan akçay ve arkadaşları tarafından türk basınındaki sansür ve otosansürün nedenlerinin araştırılarak basın özgürlüğünün sağlanması, yasal düzenlemeler de dâhil olmak üzere alınacak önlemlerin belirlenmesi amacıyla türkiye büyük millet meclisi başkanlığına verilmiş olan meclis araştırması önergesinin, genel kurulun 12 şubat 2014 çarşamba günkü birleşiminde sunuşlarda okunmasına ve görüşmelerinin aynı tarihli birleşiminde yapılmasına ilişkin

ŞAMİL TAYYAR (Gaziantep)Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; Milliyetçi Hareket Partisinin Türk basınındaki sansür ve otosansür iddialarıyla ilgili verdiği araştırma önergesine dair Adalet ve Kalkınma Partisi Meclis Grubunun görüşlerini ifade etmek üzere söz aldım. Yüce heyetinizi sevgi ve saygıyla selamlıyorum.

Hepimizin bildiği gibi, çağdaş demokrasilerde basın, yasama, yürütme, yargıdan sonra dördüncü kuvvet olarak yer alır ve demokratik rejimin vazgeçilmez, olmazsa olmaz şartlarından, mekanizmalarından biridir. Ne var ki demokrasi ve basın kavramına yüklenen anlamların ideolojilere, mesleki taassuba veya değişik çıkar hesabına bağlı olarak farklılık göstermesi, sadece Türkiye'de değil, tüm gelişmiş demokrasilerde basın özgürlüğünün sınırlarını tartışma konusunu yapmıştır. Hele Türkiye’deki tartışmalar tam içler açısıdır. Çok partili siyasi hayata geçinceye kadar varlığından pek söz edemeyeceğimiz basın, o tarihten itibaren de ağırlıklı olarak vesayetçi rejimin kaldıracı olarak görev yapmış, onların sesi olmuş, zamanla toplumsal hassasiyetlerden uzaklaşmıştır. Demokratik bir işleyiş olması gerekirken vesayetçi rejimle iş birliğini seçmiştir.

O süreçte “sansür” kavramı üzerinde kafa yorulmazken, sivil siyasetin etkin olduğu dönemlerde yargı gibi basın da sansür tartışmasıyla o günün antidemokratik arayışlarının enstrümanı hâline getirilmek istenmişti. Yirmi altı yıl aktif gazetecilik yapmış birisi olarak üzülerek ifade ediyorum, Türk basınının sicili postal rengine bulanmıştır, aradan geçen süre basının demokratik rejime entegrasyonunu maalesef sağlayamamıştır.

Hafızamızı yoklayalım. 27 Mayıs askerî darbe haberini, gazeteler -yakından takip edenler daha iyi bileceklerdir- manşetten kahramanlık olarak veriliyordu. Demokrat Parti kadrolarına yönelik çirkin ve utanç verici haberlere imza atılıyordu.

Bir Millî Birlik Komitesi üyesi, Fransız haber ajansına verdiği demeçte, çukurlarda ve Et Balık Kurumuna ait buzhanelerde cesetler bulunduğunu öne sürmüştü. Bu haber, Cumhuriyet gazetesinin 2 Haziran 1960 tarihli nüshasında manşetten yer almıştı.

Aynı gazetenin 4 Haziran 1960 tarihli bir başka nüshasında “Şehit cesetleri kıyılıp hayvan yemi mi yapıldı?” diye manşet atıldı.

Cemal Gürsel’in “Harp okulunun imhası hakkındaki planlar rivayet değildir. Elimizde kesin deliller bulunuyor.” ifadesi de Cumhuriyet’te 9 Haziran 1960 tarihinde yine manşetten yer almıştı.

Cumhuriyet gazetesi o dönemde öyle yoldan çıkmıştı ki 17 Haziran 1960’ta şöyle bir manşet attı: “Menderes yardım almak için Ardahan’ı Ruslara mı teklif etti?” Hazindir, ilginçtir…

ALTAN TAN (Diyarbakır)2014’e gel, 2014’e; ayakkabı kutularına gel. Sana yakışmıyor Şamil Bey, sen gazetecisin.

ŞAMİL TAYYAR (Devamla)Bir saniye…

Cemal Gürsel aynı gün bu haberi doğruladı.

Vatan gazetesinin 9 Haziran 1960 tarihli manşeti ise şöyledir: “Sabıkların en hunharca planı.” Haber ise -buradan okuyalım- diyor ki: “Harbiyeliler bir meydanda toplanacak, bombalar makineli tüfeklerle özel adamları tarafından imha edilecekler.”

SEYFETTİN YILMAZ (Adana)Farkınız kalmadı, farkınız.

ŞAMİL TAYYAR (Devamla)Aynı gazete 16 Haziran 1960’da “Büyük yolsuzluklar ortaya çıkıyor.” diye manşet atıyordu.

Menderes’in İsviçre’de yaptırdığı köşk için 32 milyon lira döviz kaçırdığını yazdılar. 30 Mayıs 1960 tarihli Ulus gazetesinde “Sabık iktidarın yarıda kalan tertibi.” manşeti atılırken…