Emniyet teşkilatı personelinin yaşadığı sorunların araştırılarak polis intiharlarının önlenmesi için alınması gereken önlemlerin belirlenmesi amacıyla bir Meclis araştırması açılmasına ilişkin önergesi

Polisler.

Onlar toplumun güvenliği için varlar. Gözümüzün önündeler ama görmüyoruz. Hayatımızın içindeler ama onların hayatlarına hiç bakmıyoruz.

Bir polis memurunun hayatı; hep tetikte, hep diken üstünde geçer. Gecesi gündüzüne karışır.

Bayramı yoktur, hafta sonu yoktur. Doğum günleri hep kaçırılır, aile sofraları hep eksik kalır. Ve bu yorgunluk sadece bedensel değildir...

Asıl yorgunluk, ruhun içine işleyendir.

Bugün Türkiye'de polislerimiz ciddi bir sessiz acıyla yaşıyor. Ağır çalışma şartları, uzun mesailer, mobbing, tayin belirsizlikleri, adaletsiz terfi sistemleri ve yıllardır çözülmeyen özlük hakları...

Bir polis, sabah göreve başlarken ne zaman döneceğini bilmez.

Görev yaptığı yerde güvenliği sağlarken, kendi hayatı çoğu zaman güvencesizdir. Psikolojik destek yok denecek kadar azdır. Birçok polis, yaşadığı duygusal sıkıntıları içine atar, çünkü konuşsa "zayıf" damgası yer, dışlanır.

Ve bazen, o sessizlik ölümle biter. Bir istatistik olarak geçer raporlara. Bir intihar haberi daha...

Bir hayat daha sessizce söner gider. Ama intihar eden her polis memurunun arkasında bir mektup, bir sessizlik, bir çaresizlik vardır. Ve en çok da "beni kimse anlamadı" duygusu.

Bir polis sadece suçla savaşmaz; bazen yalnızlıkla, bazen adaletsizlikle, bazen kendi vicdanıyla mücadele eder.

Ve çoğu zaman, kazandığı zafer görülmez. Çünkü polis ancak bir hata yaptığında görünür olur. Bir olay olduğunda adı çıkar.

Ama her gün binlerce olayı önleyen, çocukları koruyan, kayıpları bulan, hayat kurtaran polisler asla haber olmaz.

Oysa onların da bir yaşamı var..

Evlatları, eşleri, yaşlı anne babaları var. Hayalleri var, umutları var. Ve en çok da anlaşılmaya ihtiyaçları var.

Bugün polislerimize sadece görev yükleniyor, ama insan oldukları unutuluyor. Onların da dinlenmeye, değer görmeye, onurlu bir yaşam sürmeye hakları var. Sadece görev yerlerinde değil, toplumun vicdanında da yerleri olmalı.

Unutmayalım, bir Ülkenin güvenlik görevlisi ne kadar huzurluysa, o toplum da o kadar güvendedir.

Bir polis ne kadar güçlü hissediyorsa, toplum da o kadar güçlü olur. Ve bir polis ne kadar yalnız hissediyorsa, aslında hepimiz biraz daha yalnızız demektir.

Bugün yapmamız gereken; onları sadece görev başında değil, yaşamın her alanında görmek.

Sorunlarını konuşmak, çözümler üretmek, seslerini duymak. Çünkü polisler yalnızca güvenliğimizin değil, insanlığımızın da sınavıdır. Ve biz bu sınavı daha fazla görmezden gelerek kaybedemeyiz.

Kurulmasını talep ettiğimiz Meclis Araştırma Komisyonu'nun yürüteceği çalışmalarla, Emniyet Teşkilatımız mensuplarının karşı karşıya olduğu sorunlara kalıcı ve etkili çözüm yolları geliştirilebileceğine; özellikle de polis intiharlarının önlenmesine yönelik somut adımlar atılabileceğine inanmaktayız.