Uşak'taki bir çocuk bakım kuruluşunda yaşandığı iddia edilen şiddet ve cinsel istismar olayları ile Türkiye genelindeki benzer iddiaların tüm boyutlarıyla araştırılarak sorumluların tespiti için alınması gereken önlemlerin belirlenmesi amacıyla bir Meclis araştırması açılmasına ilişkin önergesi

Adli süreçlerin yavaşlığı ve caydırıcılığın zayıflaması konusunda da ciddi sıkıntılar yaşandığı görüşmekte, çocuklara karşı işlenen suçlarda geciken yargı kararları, yalnızca mağduru değil, tanıkları ve ihbarcıları da tüketmektedir. Failin cezadan kaçabileceği algısının beslenmesi de bu önemli kurumlarımıza güveni doğrudan sarsmaktadır. Uşak'taki 2015 kaynaklı dosyaların akıbetine ilişkin belirsizlik, yeni dosyalar konusundaki eksiklikler ibret verici değil, ibret alınmayan bir pratik yaratmaktadır.

Hukuk düzenimiz ve tarafı olduğumuz uluslararası sözleşmeler (BM Çocuk Haklarına Dair Sözleşme, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu, 2828 sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu, ulusal çocuk koruma stratejileri) çocuklara karşı şiddetin sıfır toleransla ele alınmasını, riskin görüldüğü anda çocukla failin derhal ayrılmasını, delil ve beyan güvencesinin sağlanmasını emreder. Buna rağmen, idari tedbirlerin gecikmesi ve soruşturmaların tarafsızlıktan uzak yürütülmesi iddiaları, yalnızca bireysel kusura değil, sistemik bir kırılmaya işaret etmektedir. Bu kırılma, "kurumsal körlük" üretir; en kırılgan çocukların sesini kısar, devletin şefkat eli olması gereken yerde "ikincil travma"ya dönüşür.

Meselenin vahameti, tek bir kentin sınırını aşarak ulusal çocuk koruma mimarisinin yeniden gözden geçirilmesini gerektirmektedir. Personel istihdamı, hizmet içi eğitim, rotasyon, ruh sağlığı izlemi, bağımsız denetim ve anlık risk yönetimi protokollerinin standartlaştırılması; muhakkik atamalarında çakışan menfaatlerin bertarafı; ihbarcı ve mağdur odaklı süreçlerin yasal güvenceye kavuşturulması; kamera ve dijital kayıtların delil bütünlüğü rejimi; kurum içi ve kurumlar arası (Aile ve Sosyal Hizmetler, Adalet, Sağlık, Emniyet) hızlı uyarı ve veri paylaşım mekanizmaları bir bütün olarak ele alınmalıdır. Uşak'ta iddia edildiği gibi görev yeri değişikliği" yoluyla riskli personelin çocukla temasını sürdürmesi, yalnızca farklı bir kurumu riskin içine atar; caydırıcılığı değil, riski yeniden üretir.

Çocuklarımızın korunması, bir yönetmelik satırı değil, devletin varlık-sebeplerinden biridir. Bu bilinçle, TBMM çatısı altında kurulacak bir araştırma komisyonunun, Uşak ta somutlaştıran iddiaları merkez alarak ülke genelindeki uygulamaları merçek altına alı ması idari ve adli süreçlerdeki tıkanmaları, liyakat ve tarafsızlık sorunlarını, persorjel seçimi ve denetim zincirini, ihbarcı korumasını ve mağdur destek hizmetlerini delile dayalıbjşimde incelemesi KUL Dsi ve adli süreçlerdeki tıkanmaları, liyakat ve tarafsızlık sorunlarını, zorunludur. Aksi halde, benzer olayların tekrarı sadece bireysel trajediler üretmeyecek; devlet-toplum güven ilişkisini zedeleyerek Türkiye'nin geleceğine kalın bir karanlık perde indirecektir.

Tüm bu nedenlerle, Uşak'ta gündeme gelen şiddet ve cinsel istismar iddiaları başta olmak üzere, Türkiye genelindeki çocuk bakım kuruluşlarında yaşanan benzer olayların bütün boyutlarıyla araştırılması, denetim ve sorumluluk zincirindeki kırılmaların tespit edilmesi, çocukların üstün yararını esas alan kalıcı çözümlerin geliştirilmesi, ihbarcıların korunması, adli ve idari süreçlerin etkinliğinin artırılması, şeffaflıktan ve hukuktan uzak idarecilerin tespit edilmesi, suçlu olma ihtimali olan personellerin doğru ve adil şekilde soruşturulması için gerekli önlemlerin alınması ve kamu vicdanını rahatlatacak şeffaf bir yol haritası ortaya konulması amacıyla Anayasa'nın 98'inci, Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğü'nün 104 ve 105' inci maddeleri uyarınca bir Meclis Araştırması açılmasını arz ve teklif ederim.