Polis intiharlarındaki artışa ilişkin

Bu intiharlar; İstanbul, Ankara ve İzmir gibi metropollerde ve Güneydoğu Anadolu'nun zorlu coğrafyasında yaşandı. 25-40 yaş arasında, 7-10 yıllık deneyime sahip memurlar; yani en verimli çağında, en üretken döneminde olan insanlar, bu dünyadan sessizce çekip gittiler. Neden mi? Çünkü seslerini duyuracak bir kanal bırakılmadı onlara. Çünkü sorunlarını paylaşacak, dinleyecek, anlayacak bir sistem kurulmadı.

Bu İnsanlar Neden İntihar ediyor?

Bir polis memuru günde 12-16 saat arasında çalışıyor. Uykusuz, bitkin, yılgın... Her gün suçla, şiddetle, ölümle iç içe. Bir gün bir çocuğun cansız bedenini kaldırıyor yerden, ertesi gün bir kadının hunharca öldürüldüğü cinayet mahallindeler. Bu olaylar yalnızca görev değil; ruhlarına işleyen, içlerine sinen travmalara dönüşüyor.

Tüm bunların üstüne, ekonomik sıkıntılar, ev geçindirme derdi, çocuklarının geleceği için duydukları endişe, omuzlarındaki yükü daha da artırıyor. Ve en tehlikelisi: bu insanların psikolojik destek alması neredeyse imkânsız. Çünkü teşkilat içinde yardım istemek hâlâ bir "zayıflık" olarak görülüyor. Çünkü terapiye gitmek, hala "yetersizsin" damgası yemek demek.

Sorumlular Nerede?

Bu tablo artık "bireysel sorunlar" parantezinde geçiştirilemez. Bu, sistematik bir çöküşün, siyasi körlüğün ve ihmaller zincirinin sonucu. Ve evet, bu noktada AK Parti İktidarını doğrudan eleştirmek gerekiyor.

Yirmi yılı aşkın süredir bu Ülkeyi yöneten bir iktidarın, her yıl onlarca memurunu kaybeden bir emniyet teşkilatını bu hale getirmesi kabul edilemez. Personel politikaları, sosyal destek sistemleri, ekonomik düzenlemeler... Hepsi AK Parti'nin kontrolünde. Ve tüm bunlar açıkça sınıfta kaldı.

"Milli irade" diyerek meydanlarda alkışlanan polisler, gerçek hayatta yalnızlığa terk ediliyor. İçişleri politikaları, sadece kolluk gücünü artırmakla değil, o gücün insani yönünü korumakla da ölçülür.

Ve ne yazık ki bu yön, göz göre göre ihmal edildi.

İçişleri Bakanı"na Sormak İstiyorum;