Abide-i Hürriyet Anıtı'nın ziyaretlere kapatılmasına ilişkin

6 Şubat 2024 tarihinde; Çağlayan Adliyesi önünde yaşanan saldırının ardından, İstanbul Valiliği

"güvenlik gerekçesiyle" Abide-i Hürriyet Anıtı'na ziyaretleri yasakladı. Evet, yanlış duymadınız.

Bir güvenlik açığını kapatmak adına, Tarihi ve Milli hafızamıza kilit vuruldu.

Saldırının olduğu yer belli, güvenlik açığının merkezi belli. Ancak çözüm, ne yazık ki o merkezi korumak değil; aynı bölgede bulunan tarihi anıtı Millete kapatmak oldu.

Abide-i Hürriyet Anıtına, yani bu topraklarda hürriyet için can vermiş kahramanların (Mahmut Şevket Paşa ve birlikte şehit olan koruması Kazım Ağa ve Yaveri İbrahim Efendi, Talat Paşa, Atıf Kamçıl, Mithat Paşa, Eyüp Sabri Akgöl, Mithat Şükrü Bleda, Enver Paşa) mezarlarına girişler yasaklandı.

Bu yasak, yalnızca bir anıtın kapatılması değildir, bu yasak, tarihimizin susturulması, hafızamızın silinmesi ve Milli Kimliğimizin törpülenmesidir.

Bir güvenlik sorunu varsa, alınacak önlemler bellidir:

Adliye binasını çevrelemek, güvenlik tedbirlerini orada yoğunlaştırmaktır.

Ancak tercih edilen yol, tarihi cezalandırmak olmuştur.

Sormak zorundayız: Bu gerçekten güvenliği sağlamaya çalışmak mı, yoksa Türk'ün tarihini unutturmak, Türk'ün Kahramanlarını Vatandaşlarımızdan izole etmek mi?

Güvenliği sağlamak adına Abde-i Hürriyet anıtı ile Adliye Binası arasına duvar örmek yerine, tarihi mezarların etrafına görünmeyen bir sansür duvarı örülüyor.

Tarihi unutturmak, bir güvenlik stratejisi değildir. Bu, bir Ülkenin kendi geçmişine yabancılaşmasıdır. Kahramanlarının mezarlarının yasaklandığı bir Ülkede, tarih konuşmaz; susturulur. Oysa ki Milletin tarihine sahip çıkması, toplumsal hafızayı diri tutması bir güvenlik tehdidi değil, tam aksine bir Milletin ayakta kalmasının teminatıdır.

Adalet Bakanına soruyorum: