Genç işsizliğini azaltmak için yapılan çalışmalara ilişkin

Eğitim mi? İstihdam mı? Yoksa Uyum Krizi mi?

Türkiye'de eğitim sistemi ile iş gücü piyasası arasındaki uçurum her geçen yıl büyüyor. Gençler yıllarca okullarda "geleceğin meslekleri" diye anlatılan bölümleri bitiriyor ama mezun olduklarında bu alanlarda iş yok. Mühendisler kasiyer, sosyologlar çağrı merkezinde, mimarlar satış danışmanı olarak çalışıyor. Üniversite mezunları arasında işsizlik oranı, birçok Avrupa ülkesinin toplam işsizlik oranından bile yüksek.

Bu tablo, sadece bir ekonomik başarısızlık değil; aynı zamanda gençlerin emeğine, çabasına ve hayallerine yapılan sistematik bir saygısızlıktır. Eğitim politikaları ile istihdam politikaları arasındaki kopukluk, her yıl binlerce genci "boşa okudum" duygusuna sürüklüyor.

Ekonomik Büyüme Var Ama İş Yok

Resmi veriler sık sık "büyüme"den bahsediyor. Peki, bu büyüme kimin için? Eğer gençler hâlâ iş bulamıyor, iş bulanlar da insanca yaşayacak bir ücret alamıyorsa, o zaman bu büyüme rakamlardan ibarettir. Ekonomik büyüme, istihdam yaratmıyorsa, sadece kâğıt üzerinde kalan bir başarı hikâyesidir.

Genç işsizliğin artışı, üretimin yerini tüketime bırakmasının, sanayinin zayıflamasının ve nitelikli iş alanlarının azalmasının doğal sonucudur. Üretim ekonomisinden uzaklaşmış, günü kurtaran bir ekonomi, gençlerine umut değil, yalnızca geçici çözümler sunabilir.

Göç: Kayıp Beyinler, Kayıp Gelecek

Bugün Türkiye'de birçok genç, "iş bulmak" değil, "Ülkeden gitmek" istiyor. Çünkü liyakat yerine torpilin, emek yerine sadakatin, fikir yerine itaatin ödüllendirildiği bir düzende kalmak artık bir seçenek değil. Gençler sadece iş bulamadıkları için değil, adalet ve fırsat eşitliği bulamadıkları için de gidiyorlar.

Bu göç, yalnızca bireysel bir karar değil; Ülkenin geleceğini kaybettiği bir süreçtir. Her giden genç, bu Ülkenin geleceğinden bir parça götürüyor.

Psikolojik ve Toplumsal Yansımalar

İşsizlik sadece ekonomik bir sorun değildir. Gençlerde artan kaygı bozuklukları, depresyon, umutsuzluk hissi doğrudan işsizlikle ilişkilidir. İşsiz genç, toplumdan kopar, ailesine yük olduğunu hisseder, özgüvenini yitirir. Toplumsal huzurun temeli olan üretken birey modeli, yerini yılgın, karamsar bir gençliğe bırakır. Bu tablo, sadece bireysel değil, toplumsal bir krizdir.

Bu Bağlamda;