Muhtaçlık aylığının artırılmasına ilişkin

Ne anne var ne baba... Üstelik bir de bedenleri onlara ihanet etmiş — 9640 ve üzeri oranda engelli, çalışamayacak durumda, hayatın en ağır yükünü taşıyorlar.

Ama Devletin şefkati, onlara sadece bir muhtaçlık aylığı kadar uzanıyor. Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından verilen bu aylık, kâğıt üzerinde "yardım" olarak geçiyor. Oysa gerçekte, hayatta kalma mücadelesinin tek dayanağı.

Bugün Türkiye'de birçok yetim ve engelli vatandaş bu cüzi maaşla kira ödemeye, ilaç almaya, gıda bulmaya çalışıyor.

Ama bir gerçek var ki artık kimse inkâr edemiyor: Bu aylık, yaşamak için değil, yavaşça tükenmek için yetiyor.

Devlet, bir yandan sosyal adalet ve merhamet söylemlerini dillerden düşürmüyor; ama öte yandan bu insanların yaşamına dokunacak hiçbir köklü adım atmıyor.

Bir yetimin, bir engellinin onurlu yaşam hakkı, bürokratik formlara, muhtaçlık testlerine, birkaç kuruşluk "yardım" kalemine sığdırılıyor.

Oysa Anayasa'nın 2. maddesi bu Devletin "Sosyal bir Hukuk Devleti" olduğunu söyler. Sosyal Devlet, yalnızca yardım eden değil; insanı yoksulluktan kurtaran Devlettir.

Bugün verilen muhtaçlık aylığı, bırakın kurtarmayı, insanı hayata daha da bağımlı hale getiriyor.

Elektrik faturasını ödeyemeyen, ısınamayan, ev kirasını yetiştiremeyen, hastane yoluna bile gidemeyen insanlar bu Ülkenin Vatandaşı değil mi?

Kimi gözlerini yitirmiş, kimi bacaklarını... ama hepsi umudunu yitiriyor. Ve bu kaybın bedeli, sadece bireysel değil, toplumsal bir utançtır.

Bir Ülke, en zayıfını nasıl yaşatıyorsa, aslında o kadar güçlüdür. Bugün bu topraklarda yetim ve engelli Vatandaşlar unutulmuşsa, Devletin kudreti değil, vicdanı zayıflamış demektir.

Bu Bağlamda;