Sincan 2 Nolu Cezaevinde yaşandığı iddia edilen hak ihlallerine ilişkin

Dolayısıyla bu durum yalnızca teknik bir idari değişiklik olarak değerlendirilemez. Mahpusların haberleşme hakkının fiilen ortadan kaldırılması anlamına gelen bu uygulama, aynı zamanda Kürtçe'ye yönelik yasaklamaların süreklilik halinde devam ettiğini göstermektedir.

Üstelik söz konusu uygulama, kamuoyunda yeniden barış, çözüm ve diyalog ihtiyacının tartışıldığı, toplumsal gerilimlerin azaltılmasına yönelik beklentilerin yükseldiği bir dönemde hayata geçirilmiştir. Bu yönüyle değerlendirildiğinde, cezaevlerinde Kürtçe üzerinden getirilen bu tür yasakçı uygulamalar, toplumsal barış ihtiyacını güçlendirmek yerine zayıflatan, güven tesisini değil güvensizliği besleyen ve diyalog zeminini daraltan bir nitelik taşımaktadır. Unutulmamalıdır ki, barış süreçleri yalnızca siyasal aktörler arasında yürütülen müzakerelerden ibaret değildir. Bu süreçler, toplumun bütün kesimlerinde karşılık bulan bir güven ortamı ile güçlenir. Cezaevlerinde bulunan tutsakların en temel haklarından biri olan haberleşme hakkının, özellikle anadil üzerinden kısıtlanması, bu güven ortamını zedeleyen ve süreci provoke edici sonuçlar doğuran bir uygulamadır. Devletin bir yandan barış ve diyalog söylemini ve iddiasını sürdürürken diğer yandan bu söylemle açıkça çelişen uygulamalara yönelmesi, ciddi bir tutarsızlıktır.

Nitekim söz konusu uygulamaya dair bilgi, konu edinilen sorunu bizzat yaşayan Sincan 2 No'lu Cezaevi'nde tutuklu bulunan Ramazan Çeper tarafından iletilen bir mektup üzerinden öğrenilmiştir. Bu durum, cezaevlerinde yaşanan hak ihlallerinin çoğu zaman ancak sınırlı yollarla ve büyük güçlüklerle dışarıya yansıyabildiğini de göstermektedir.

Öte yandan, geçmişte mektup okuma komisyonunda görev yapan ve Kürtçe bilen personelin komisyondan çıkarıldığı, buna karşın aynı personelin cezaevinde görev yapmaya devam ettiği yönünde iddialar bulunmaktadır. Bu durum, sorunun teknik değil, doğrudan cezaevi idaresinin keyfi bir tercihi olduğu veya siyasal iktidarın yeni bir tutumu belirlediğini düşündürmektedir. Cezaevi yönetimi, Kürtçeye yönelik bu uygulamayı "aynı durumun Rusça mektuplar için de geçerli olduğu" gerekçesiyle savunmaktadır. Ancak Türkiye'de milyonların anadili olan Kürtçenin, yabancı bir dil olan Rusça ile kıyaslanması, anadil ile yabancı dil arasındaki niteliksel farkın bilinçli biçimde manipüle edildiğini, hatta bu farkın adeta alaya alınarak dezenforme edildiğini göstermektedir. Bu gerekçe, aynı zamanda cezaevlerinde Türkçe dışındaki dillere yönelik sistematik ve bilinçli bir kısıtlama politikasının yürütüldüğünü de açıkça ortaya koymaktadır.

Bu bağlamda;