Emekli maaşlarının iyileştirilmesi talebine ilişkin

Ama bugün Türkiye'de emeklilik, huzurun değil; geçim derdinin adı haline gelmiştir. Emekliler artık yaşamıyor, idare edıyor.

Ay başında alınan maaş, daha ortasına gelmeden tükeniyor.

Pazar filesi dolmuyor, mutfak eksik kalıyor.

İlaç mı alınsın, fatura mı ödensin, toruna harçlık mı verilsin?

Bir ömür çalışmış bir insanın önüne bu soruların konulması, sadece ekonomik bir sorun değildir. Bu, açık bir sosyal adaletsizliktir.

Bugün birçok emekli, kira ödemek zorunda.

Artan kira fiyatları karşısında maaşı eriyip gidiyor.

Kendi evinde oturan bile rahat değil; elektrik, su, doğalgaz faturaları maaşın önemli bir kısmını yutuyor.

Gıda fiyatları ise ayrı bir yük. Et, süt, sebze...

Bir zamanlar sofranın doğal parçası olan ürünler, artık "özel gün" alışverişine dönüşmüş durumda.

En acı olan ise sağlık harcamaları. Yaş ilerledikçe ihtiyaç artıyor, ama gelir aynı kalıyor. Katkı payları, ilaç farkları derken emekli, sağlığı ile bütçesi arasında tercih yapmak zorunda kalıyor.

Bu tabloyu daha da ağırlaştıran şey ise maaşların enflasyon karşısında hızla erimesidir. Yapılan zamlar, daha cebe girmeden etkisini yitiriyor.

Resmî açıklamalar ile Vatandaşın hissettiği gerçek arasındaki fark her geçen gün büyüyor. Bir diğer önemli sorun da emekliler arasındaki eşitsizliktir.

Aynı yıllar boyunca çalışan insanlar arasında ciddi maaş farkları oluşmuş durumda. Sistemdeki bu adaletsizlik, emekliler arasında bile bir gelir uçurumu yaratıyor. Ve belki de en kırIcı olanı:

Yıllarca üretmiş, bu ülkeye katkı sunmuş insanlar, bugün ikinci bir iş aramak zorunda kalıyor. Pazarda tezgâh açan, güvenlik görevlisi olan, yeniden çalışmaya mecbur kalan emekliler... Bu tablo, bir Ülkenin kendine sorması gereken en ağır sorudur.

Emeklilik, çalışmak zorunda kalınan bir dönem olmamalıdır. Ama bugün tam olarak buna dönüşmüştür.

Bu Bağlamda;