Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi

Ülkemiz sosyal bir hukuk devletidir. Sosyal devlet anlayışına göre devlet, ekonomik ve sosyal yaşama müdahale yoluyla, toplumdaki sınıf çatışmalarını yumuşatarak, ulusal bütünleşmeyi sağlamayı hedeflemelidir. Dolayısıyla sosyal devlet anlayışı çerçevesinde öncelikli olarak toplumun güçsüz kesimlerine ve elbette herkese insan onuruna yaraşır bir şekilde yaşam seviyesinin sağlanması gerekmektedir. Ayrıca Anayasamızın "Sosyal Güvenlik Hakkı" başlıklı 60. maddesi: "Herkes, sosyal güvenlik hakkına sahiptir. Devlet, bu güvenliği sağlayacak gerekli tedbirleri alır ve teşkilatı kurar." hükmüne havidir. Devletimizin sosyal güvenliği sağlayacak tedbirleri alma yükümlülüğü Anayasamızdan kaynaklanan bir yükümlülüktür.

Anayasanın 10. Maddesi açık bir biçimde "Kadınlar ve erkekler eşit haklara sahiptir. Devlet, bu eşitliğin yaşama geçmesini sağlamakla yükümlüdür. Bu maksatla alınacak tedbirler eşitlik ilkesine aykırı olarak yorumlanamaz." demek suretiyle, kadınlara yönelik pozitif ayrımcılığın eşitlik ilkesine aykırı kabul edilmeyeceğini hüküm altına almıştır. Zira, Ülke ve dünya çapında yaşanan tüm gelişmelere rağmen, kadınların içerisinde bulunduğu firsat eşitsizliği, 21. yüzyıl dünyasının en önemli sorunları arasında yer almaktadır. Kadınlar; psikolojik ve fiziksel şiddete maruz kalmakta, iş hayatında belirgin bir ayrımcılığa uğramakta, sosyoekonomik sebeplerle çalışma hayatına katılamamakta ve birçok sosyal ortamdan uzak tutulmaktadır.

Çalışma hayatına katılım, eğitim, sosyal yaşama dahil olma açısından incelendiğinde bölgesel farklılıkların çok yoğun şekilde yaşandığı, bu alanlarda yerel politikalar üretmekte zayıf kalındığı görülmektedir. Örneğin, 2022 yılı Türkiye İstatistik Kurumu verilerine göre Türkiye genelinde okuma yazma bilenler cinsiyete göre incelendiğinde, 6 yaş ve üzeri nüfus içinde yer alan kadınların okuma oranı yüzde 95.9 olurken, erkeklerde bu oran yüzde 99.3 olarak saptanmıştır. Tüm olumlu istatistiki verilerde kadınların yüzdesel olarak erkeklerden daha geride olması, sunulan fırsat eşitsizliğinden kaynaklanmakta olup bu noktada kadınların ileri yaşamının güvenceye alınması amacıyla sosyal güvenlik anlamında birtakım düzenlemeler yapılmalıdır.

Çalışma hayatına katılamayan ev kadınları, çoğunlukla çocuklarının bakımını üstlenmesi sebebiyle çalışma hayatından mahrum kalmaktadır. Toplumsal gerçeklerin farkına vararak bu durumların meydana getirdiği olumsuz etkilerin en aza indirilmesi hususunda birtakım düzenlemeler yapılması gerekmektedir. Bu itibarla, çeşitli sebeplerle iş hayatına katılamayan ev kadınlarının ileri yaşamlarının güvence altına alınmasının devletin bir görevi olduğu kabul edilmeli ve evlilikte 25 yılı dolduran ev kadınlarına emeklilik hakkı tanınmalıdı: