Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi

Ülkemizdeki emeklilerin büyük çoğunluğu açlık sınırının altında yaşamakta, ekonomik sıkıntılarla boğuşmakta, yoksulluk mücadelesi vermektedir. Emekliler, aylıklarının alım gücünden yoksun olması sebebiyle temel ihtiyaçlarını karşılayamamakta; yılların yorgunluğunu atıp huzurla dinleneceği yaşlarda büyük üzüntü ve ekonomik kaygılarla yaşamını sürdürmektedir.

Devlet memurlarının özlük haklarına ilişkin temel ilkeler 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu ile düzenlenmiş ve gerek Anayasa gerekse uluslararası normlar ile güvence altına alınmıştır. Devlet Memurları Kanunu'nun 202. maddesi, evli bulunan devlet memurlarına yönelik aile yardımını düzenlemektedir. Eşleri çalışmayan memurlar, aile yardımı desteği almaktadır. Söz konusu aile yardımı, mezkur kanun uyarınca emekli olduklarında kesilmektedir. Ülkemizdeki ekonomik koşullar düşünüldüğünde, vatandaşların asıl olarak rahata kavuşması gereken süreç olan emeklilik zamanı geldiğinde ekonomik sorunlarla karşı karşıya kaldıkları hesaba katılacak olursa, aile yardımının kesilmesi hakkaniyete aykırı olacaktır.

Aile yardımları, birçok devlet tarafından yapılmakta olup Birleşmiş Milletlerin alt kuruluşu olan Uluslararası Çalışma Örgütü (ILOY'nün 28.06.1952'de kabul edilen 102 sayılı Sosyal Güvenlik Sözleşmesi'nde yer alan dokuz temel uluslararası sosyal güvenlik standartlarından biri olarak yer almaktadır. Sözleşmenin 39*ncu maddesi, "Sözleşmenin bu bölümünü tatbik eden her üye, korunan kimselere, bu bölümün aşağıdaki maddelerine uygun olarak, aile yardımları yapılmasını teminat altına alır." şeklindedir.

Anayasamızın 2. maddesi uyarınca, "Türkiye Cumhuriyeti, toplumun huzuru, milli dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan, demokratik, laik ve sosyal bir hukuk Devletidir." Anayasamızın mezkur maddesi uyarınca devlet, sosyal devlet olmanın bir gereği olarak vatandaşlarının önündeki ekonomik ve sosyal engelleri kaldırmak; çalışanlarına iş yaşamında refah ortamını sunmak zorundadır. Yine Anayasamızın 49. maddesi, "Devlet, çalışanların hayat seviyesini yükseltmek, çalışma hayatını geliştirmek için çalışanları ve işsizleri korumak, çalışmayı desteklemek, işsizliği önlemeye elverişli ekonomik bir ortam yaratmak ve çalışma barışını sağlamak için gerekli tedbirleri alır." şeklinde hükmolunmuştur.

Aileyi kapsayan destek ve yardımlar, topluma yapılmış bir yatırım anlamına gelir. Aile yaşantısını ekonomik açıdan desteklemek toplumun temel taşı olan aile kurumunun daha sağlıklı işlemesini sağlayacak; bireylerin yaşam standartlarının bir nebze olsun yükseltilmesini sağlayacaktır.

Emekli vatandaşlar; aylıklarının düşmesi, aile yardımının kesilmesi hasebiyle mağduriyet yaşamayacak; hem de işgücünün yenilenmesi suretiyle kamu hizmetinin sunulmasında verimliliğinin artması ve işsizliğin azalması sağlanacaktır.

Sosyal devlet olmanın bir gereği olarak devletin, emekli olan vatandaşların ekonomik olarak bir çöküş yaşamasının önüne geçmesi gerekmektedir. Bu sebeple aile yardımının emeklilik sürecinde de devam etmesi şarttır.

Yukarıda açıklananlar ışığında işbu kanun teklifimiz ile devlet memurlarına verilen aile yardımlarının emekli olduklarında kesilmesinin önüne geçilerek sosyal eşitliğin sağlanması amaçlanmaktadır.