Çarşı ve Mahalle Bekçileri Kanunu Teklifi münasebetiyle

İBRAHİM ÖZDEN KABOĞLU (İstanbul)Sayın Başkan, Divan, değerli milletvekilleri; 14’üncü madde üzerinde söz almış bulunuyorum.

14’üncü madde yönetmeliklere yollama yapıyor. Aslında, başlangıçtaki konuşmamda bu yasa önerisinin 3 ayağının olduğunu; birinin kendi maddeleri, diğerinin gönderme maddeler, 3’üncü ayağının ise yönetmelikler olduğunu belirtmiştim ve yönetmeliklerin neden sorunlu olduğunu da açıklamıştım. Çünkü bu kadar kritik bir yasada, kolluk yardımcılarına bu denli yoğun yetkiler tanıyan bir yasanın uygulanmasının çoğul bir biçimde yönetmeliklere bırakılmasının tehlikelerine ve Anayasa’ya uygun olup olmadığı sorununa dikkat çekmiştim. Bu açıdan bunu yeniden vurguluyorum. Tabii ki bu yasa ciddi olarak Anayasa’ya aykırı maddeleri nedeniyle değerlendirilecektir. Bu vurguyu yaptıktan sonra Anayasa’ya, anayasa hukukuna, anayasa uzmanlarına çok yollama yapıldı. Belki de burada ilkin anayasacılar konuşmalıydı fakat diğerlerinin konuşmaları da kuşkusuz çok değerli, dokunulmazlıkların kaldırılması üzerine.

Burada hemen belirtmemiz gereken ilk husus şudur: Anayasa’nın kalıcı maddeleri ile geçici maddelerini birbirine karıştırmayalım. Geçici madde geçicidir, kalıcı maddeyse kalıcıdır. Geçici maddenin süresi belirli koşulların gerçekleşmesine bağlıdır ama kalıcı maddeler her zaman uygulanan maddelerdir. Nitekim, geçen perşembe günü burada tanık olduğumuz 3 vekilin milletvekilliklerinin düşürülmesine dair irade de Anayasa’nın kalıcı maddelerinin uygulanmasına bağlıdır; o çerçevede buraya getirildi ve o açıdan ben kısa bir değerlendirme yapacağım. Evet, çok konuşuldu geçici madde-kalıcı madde ilişkisi. Madde 83 çerçevesinde seçimle yeniden dokunulmazlığın kazanılacağı konusunda hiçbir kuşku yok ama esasen burada okunmakla kullanılan madde hükmü, “Milletvekilliğinin, kesin hüküm giyme…” durumu, işte madde 84/2.

Sayın vekiller, kuşkusuz bu Meclisin sadece dörtte 1’i hukukçudur ama hukukçu olmaya gerek yok bu maddeyi yorumlamak, anlamak için. Kesin hüküm, 1982’de yazılmış olan bu metne göre, o zamanın yüksek mahkemelerinden -en son başvurulan merci olarak- alınabilecek sonucu ifade etmekteydi. Fakat 2010 Anayasa değişikliğiyle yürürlüğe giren ve 2012’de uygulanmaya başlayan Anayasa Mahkemesi önündeki bireysel başvurudan itibaren buradaki kesin hüküm artık Anayasa Mahkemesinin de karar vermesi sonunda oluşan hüküm, hatta ondan sonra Avrupa Mahkemesi… Nitekim geçen yılın başında Türkiye Büyük Millet Meclisinin Sayın Başkanı, 3 anayasa hukuku uzmanından görüş istedi ve bu 3 anayasa hukuku uzmanının bildirdiği ayrı ayrı görüşe göre -gerek Engin Alan’ın dosyasını değerlendirdiler gerek Enis Berberoğlu’nun dosyasını- Anayasa’nın 36, 40, 83, 84, 148’inci maddeleri çerçevesinde henüz devam etmekte olan bir yargı süreci olduğunu beyan ettiler ve dolayısıyla sürecin beklenmesi gerektiği görüşünü ortaya koydular. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı da bu görüşlere uygun olarak 4 Hazirana kadar bekletti ve bu bekletme Anayasa'ya uygundu. 4 Haziranda burada bunun okunması ise Anayasa'ya açıkça aykırılık teşkil etmektedir. Bunu ben bir partiye mensup vekil olarak söylemiyorum; bu vekiller, söz konusu vekiller A partisine veya bir başka partiye mensup olsalardı da benim görüşüm değişmeyecekti; dosyadaki görüşler zaten orada belirtiliyor.

(Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı)