Esnaf ve sanatkarlar meslek kuruluşları kanun tasarısı (s.s.851)

TACİDAR SEYHAN (Adana)Sayın Başkan, değerli milletvekili arkadaşlarım; hepinizi saygıyla selamlıyorum.

Şimdi, bir önerge verildi, bu önerge çok tartışıldı arkadaşlarımla benim aramda veya Grubumuz arasında. Bizim itiraz ettiğimiz şey şudur: Burada, Sayın Kapusuz'un da ifade ettiği şeyi engelleyen bir şey yoktu kanunda. Sayın Bakan orada, Sayın Müsteşar da orada; bunu engelleyen bir ibare olmadığını ifade ettiler. Bu önerge, buna rağmen geldi ve arkadaşlarımız diyor ki bize bu önerge geldi, nedeni de, gerekçesi de bu. Bakan diyor ki: "Buna gerek yok." Müsteşar da "gerek yok" diyor. Şimdi, biz, bu önergeyi, kimin adına, niye kabul ediyoruz o zaman? Mademki, kanunda böyle bir açıklık atfediliyor, Bakanlığın ilgili hukukçuları da bunun doğru olduğuna inanıyor; niye kabul ediyoruz? Biz bir şeye itiraz etmiyoruz. Ben her şeyi kabul ediyorum, siz neyi kabul etmiyorsunuz? Ya da biz kabul ediyoruz, siz neyi kabul etmiyorsunuz? Bakan kabul ediyor, Müsteşar kabul ediyor, komisyon kabul ediyor, neyi reddediyorsunuz? Biz, telefon eden arkadaşlarımızın isteği üzerine, onlar uygun buluyor diye bu kanunun metnini değiştirmekle yükümlü insanlar mıyız? Biz burada niye varız? Türk Milletinin iradesini temsil etmiyor muyuz? Biz milletin iradesi miyiz; yoksa, bir haklılık ifadesinin gereğini yerine getirmek için mi burada bulunuyoruz? Şu an inanabilirsiniz; peki, ya yarın, böyle bir ibarenin eklenmesi konusunda bir haklılık nedeni ortadan kalkmış olursa bunu nasıl savunacağız? Biz, burada farklı bir şeyi anlatıyoruz; ne bir yargı peşindeyiz ne de bir kınama peşindeyiz. Biz, niye buradayız, niye uzlaştık, iki aydır geçmeyen bir kanunu neden geçirdik; bir mutabakat yoktu, hiç değilse nispî mutabakat sağlandı; bu, her şey demek değildir. Biz, bu kanunu çıkarmakla esnafın sorununu çözmedik, sanatkârın sorununu tamamen çözmedik; biz, bir adım attık, iyi niyetle bu adıma devam etmek istiyoruz; biz, size destek olmak istiyoruz; ama, biz, kesinlikle milletin, halkın bize verdiği iradeyi kullanmak istiyoruz. Ne bir başkası doğru buldu diye kanun değiştirmek istiyoruz ne de bir ya da birkaç belediyenin iradesini burada temsil etmek istiyoruz. Mademki Bakan katılıyor, mademki Komisyon katılıyor, mademki arkadaşlarımız burada hemfikir, mademki biz, gruplar adına hemfikir olduk, bırakın bu böyle kalsın. Bir yanlışlık varsa, getirin, iki günde düzeltelim. İtiraz ettiğim, karşı çıktığım tek neden budur, tek gerekçe budur.

Hepinizin sağduyusuna güveniyorum, hepinizin insan sevgisine, hepinizin bu millet için değerli şeyler yaptığına inanıyorum; ama, ben, esnaf-sanatkârın iradesinin bir belediye başkanına veya bir oda başkanının isteğine veya direktifine teslim edilmesine karşı çıkıyor, reddediyorum. Biz, yetmiş milyonu temsil ediyoruz, hepimiz yetmiş milyon adına buradayız. Öyle bir şey yok, bu önergeyi verenlere de öyle bir şeyi yasal olarak yakıştırmayı reddediyorum; ama, buna hizmet ettiğini anlatmak istiyorum. Biz, eğer bunda uzlaşmışsak, Bakan "bunda bir anlam olarak ifade yanlışlığı yok" diyorsa, bu yapıları temsil eden insanlara düşen görev, vazife, salahiyet de onların siyasî iradesine inanç ve saygı göstermektir. Bu, bir mutabakattır; bu bozulmuştur; buna üzüntümüzü ifade ediyoruz. Aslında, (a) veya (b) olarak değişiklik açısından yapılan ifade yoktur. Eski ifade, zaten, bu önergenin bütününü temsil ediyordu. Kanuna gereksiz, yersiz, amaçsız, sadece kişisel tatmine yönelik bir ibare konulmuştur. Bu, bir alışkanlık haline gelmesin diye, sizlerin özgür iradesine bunu açıklamak istedim.

Hepinize saygı sunuyorum. Teşekkür ediyorum. (Alkışlar)