Çocukların korunmasına yönelik politikaların gözden geçirilerek etkin denetim mekanizmalarının oluşturulması için yapılması gerekenlerin belirlenmesi amacıyla bir Meclis araştırması açılmasına ilişkin önergesi

Çocukların yetişkinler tarafından öldürüldüğü, istismara uğratıldığı bir toplumsal bağlamda, kimliklerimizin, ideolojilerimizin ve inançlarımızın anlamını yitirdiği pek çok olgu dikkat çekmektedir. Konuya ilişkin bazı davalarda, farklı bakanlıklar çelişkili açıklamalar yaparak devlet kurumları arasındaki tutarsızlıkları ortaya koymuş ve bu durum toplumda var olan kafa karışıklığını derinleştirmiştir. 2008-2016 yılları arasında 104.531 çocuğun kaybolduğu bilinmekte olup, bu da her yıl ortalama 10 bin çocuğun kaybolduğu anlamına gelmektedir. Ancak, 2016'dan sonraki verilere dair kamuoyuna yansımış herhangi bir bilgi bulunmamaktadır. TÜİK'in "Güvenlik Birimine Gelen veya Getirilen Çocuk İstatistikleri, 2023" verilerine göre güvenlik birimlerine getirilen çocukların yüzde 45,2*sini mağdur çocuklar oluşturmaktadır. İstatistiklere göre, 2023 yılında 25 bin 685 çocuk cinsel suç mağduru olarak kaydedilmiş, 2022 yılında ise bu sayı 31 bin 890 olarak kayıtlara geçmiştir. 2021 yılında ise cinsel suç mağduru olan çocuk sayısı 27 bin 739'du. Dolayısıyla son üç yılda toplam 85 bin 314 çocuk cinsel suçlardan mağdur olduğu iddiasıyla güvenlik birimlerine getirilmiştir. Bununla birlikte Adalet Bakanlığı verilerine göre, Türkiye genelinde başsavcılıklar tarafından çocukların cinsel istismarına ilişkin açılan dosya sayısı 2015 ile 2023 yılları arasında yaklaşık iki katına çıkmıştır. 2023 yılında yürütülen 66 binden fazla soruşturmanın her birinde en az bir çocuk mağdur olarak yer almıştır.

Bu bilgilerden de görüleceği gibi çocuk istismarı ve ihmali, binlerce çocuk ve aileyi etkileyen ciddi bir toplumsal sorundur. İstismar, çocukların bilişsel, duygusal, fiziksel ve sosyal gelişimlerini olumsuz yönde etkileyerek kalıcı hasarlar bırakabilmektedir. Bu nedenle hangi gerekçelerle olursa olsun istismar, ihmal ve kayıp vakaları tüm yönleriyle incelenmeli ve aydınlatılmalıdır. Aksi takdirde, toplumda "bu tür olaylar örtbas ediliyor" algısı yerleşirse, mevcut istatistiklerin çok daha ötesine geçilmesi kaçınılmaz olacaktır. Son dönemde basına yansıyan vakalarda olayların daha önceden planlandığı açıkça görülmektedir. Bu durum, çocukları hedef alan bireylerin daha önceden tespit edilip edilemeyeceği ve olası saldırıların nasıl önlenebileceği sorusunu gündeme taşımaktadır.

Bu olaylar, çocuklarımızın güvenliği için mevcut yasal ve sosyal koruma mekanizmalarının etkinliğinin yetersiz olduğunu göstermektedir. Yasal düzenlemelerin eksiklikleri ve çocuklara karşı işlenen suçların önlenmesine yönelik alınan önlemlerin etkinliği ciddi şekilde sorgulanmalıdır. Çocuklarımızı hedef alan bu tür şiddet vakalarının önüne geçmek için daha güçlü politikaların oluşturulması elzemdir.

Bu bağlamda;

1. Çocuklara yönelik şiddet ve cinayet olaylarının artış nedenlerinin tespit edilmesi,

2. Çocukların korunmasına yönelik mevcut yasaların etkinliğinin ve bu yasaların uygulanmasında karşılaşılan sorunların araştırılması,

3. Eğitim kurumları, güvenlik birimleri ve sosyal hizmetlerin çocukların korunmasındaki rollerinin değerlendirilmesi,

4. Çocuk cinayetlerini önleyici politikaların geliştirilmesi ve mevcut politikaların etkinliğinin artırılması için gerekli tedbirlerin belirlenmesi,

5. Suç işlemiş kişilerin toplum içinde takip ve denetim süreçlerinin gözden geçirilmesi,

6. Çocuklara yönelik suçları önlemeye yönelik bilinçlendirme çalışmalarının artırılması,

7. Farklı sosyal medya platformlarında şiddet içerikli paylaşımlar yapanların belirlenerek gerekli tedbirlerin alınması amacıyla bir Meclis Araştırması açılması önem arz etmektedir.