Güvenlik korucularının maruz kaldığı risklerin ve yaşadıkları soruların araştırılarak bu sorunların giderilmesine yönelik çözüm önerileri belirlenmesi amacıyla bir Meclis araştırması açılmasına ilişkin önergesi

Türkiye'de güvenlik koruculuğu sistemi, özellikle 1980'li yıllardan itibaren kırsal bölgelerde terörle mücadele kapsamında tesis edilmiş, zamanla binlerce kişinin istihdam edildiği ve güvenlik politikalarının ayrılmaz bir parçası haline gelen bir yapıya dönüşmüştür. Ancak aradan geçen on yıllar boyunca bu yapının hukuki, sosyal ve insani boyutları gerektiği şekilde düzenlenmemiştir. Korucular, devletin güvenliği adına büyük fedakârlıklar göstermiş; çok sayıda korucu şehit olmuş yitirmiş, binlercesi de hem ailesel hem toplumsal düzeyde ağır bedeller ödemiştir.

Son olarak terör örgütü PKK'nın silahlı mücadeleyi sona erdirme ve silah bırakma yönünde yaptığı açıklamalar, güvenlik koruculuğu sistemi içinde geçmişte aktif görev üstlenmiş bireyler açısından ciddi bir can güvenliği riski doğurmaktadır. Zira bu insanlar, terör örgütüyle doğrudan çatışmaya girmiş, örgüt tarafından "hedef" olarak tanımlanmış ve uzun yıllar boyunca tehdit altında yaşamışlardır. Terörle mücadelenin en kırılgan kesimlerinden biri olan korucular, PKK terör örgütünün sözde aldığı fesih kararı ile korunması gereken bir duruma gelmişlerdir ve ne yazık ki, iktidarın korucuların korunmasına yönelik özel bir güvenlik politikası bulunmamaktadır.

Ayrıca, yıllardır terörle mücadelenin bir parçası olmalarına rağmen güvenlik korucuları; emeklilik haklarına ilişkin belirsizlikler ve bu alandaki mağduriyetlerin devam etmesi, maaş ve tazminat düzenlemelerinin yetersiz kalması, görev tanımlarının net olmaması nedeniyle keyfi uygulamalara maruz kalmaları gibi sorunlarla karşı karşıyadır. Bu durum, uzun süredir kamuoyunun da dikkatini çeken ve çözüm bekleyen önemli meselelerden biridir. Devletin yanında yer almış, Zaza, Kürt, Türkmen kökenli binlerce vatandaşımız, bugün adeta unutulmuş, yalnız bırakılmış durumdadır. Bu insanlar görevleri sebebiyle bulundukları köylerde sosyal dışlanma yaşamakta, hatta bazı durumlarda doğrudan tehdit edilmektedirler. Kendi köylerinde bile güvende hissedemeyen bu vatandaşlarımızın korunması ve desteklenmesi hayati bir zorunluluktur.

Özellikle doğu ve güneydoğu illerimizde görev yapan güvenlik korucularının, mevcut güvenlik politikalarının belirsizlik içerdiği bu dönemde sahipsiz kalmaları kabul edilemez. Bu bağlamda, korucuların yaşadığı hak ihlalleri ve risklerin bütüncül biçimde ele alınarak TBMM bünyesinde kurulacak bir araştırma komisyonu ile incelenmesi geçmişin yüklerinin hafifletilmesi açısından zorunludur.