Çocuk istismarı olaylarının artmasının nedenlerinin araştırılarak alınması gereken tedbirlerin belirlenmesi amacıyla bir Meclis araştırması açılmasına ilişkin önergesi

Son yıllarda dünyada ve Türkiye'de artan; fiziksel, duygusal ve cinsel istismar şeklinde görünür olan çocuk istismarı vakaları, çocukların gelişim sürecini olumsuz etkileyen ve kalıcı psikolojik ve fiziksel sorunların ortaya çıkmasına neden olan bir problemdir. Her yıl binlerce çocuk, fiziksel, cinsel, duygusal veya ekonomik istismara maruz kalmaktadır. Bu durum, çocukların fiziksel ve ruhsal sağlığını olumsuz etkilemekte, hatta yaşamlarını kaybetmelerine neden olmaktadır. Bu duruma yönelik adli tıp uzmanlarının yanı sıra çocuk ve ergen ruh sağlığı ve çocuk cerrahisi uzmanlarının, hukukçuların, eğitimcilerin, psikologların, polislerin ve sosyal hizmet uzmanlarının önemli çalışmaları bulunmaktadır. Fakat mevcut sorun, iletişimsel yetkinliği de içermekte olup, konu ile ilgili kapsamlı çalışmaların bulunmaması dikkat çekicidir.

Çocuğa yönelik fiziksel istismarının faillerinin 96 75'i ebeveynler, 9 15'i diğer akrabalardır. Bu nedenle, çocuğu sağlık kuruluşuna getiren kişi, aynı zamanda çocuğa şiddet uygulayan kişi olabilir. Şiddet uygulayan kişi, çocuktaki fiziksel hasarın nedenini anlatırken, istismarı gizlemeye çalışır.

Toplumun aile ve cinsellikle ilgili tabulaşmış düşüncelerinin olması, çocukların yaşadıkları istismarı kimseyle paylaşamamalarına ve sessiz kalmalarına yol açar. "Aile kutsaldır", "Cinsellik ayıptır", "Büyük sözü dinlenin" gibi toplumsal ahlaki söylemler istismara maruz kalan çocuğu susturur, şiddet uygulayan kişiyi ise güçlendirir.

Şiddet uygulayan kişi, çocuğun sessiz kalması, yaşadıklarını kimseye anlatmaması için çocuğa baskı uygulayabilir, onu tehdit edebilir (sevdiği kişilere zarar vermekle, öldürmekle, yurda göndermekle vb) ve korkutabilir. Çocuk, yaşadıklarını anlatırsa, şiddet uygulayan kişi tarafından cezalandırılmaktan korkabilir. Çocuk, istismar nedeniyle kendini suçlu hissedebilir. İstismarın, hak ettiği bir ceza olduğunu ve kendi davranışlarının bir sonucu olduğunu düşünebilir.

Şiddet uygulayan kişi, çocuğu etkilemek ve yönlendirmek için çocuğun: kendini özel hissetmesini sağlamaya çalışabilir. Çocukla ilgilenir, iltifat eder, çocuğun ihtiyaçlarını önemsiyormuş gibi davranabilir. Bu nedenle, çocuğun kafası karışır.

İstismar, çocuğun içine kapanmasına neden olabilir. Dışarıdan gözlemlendiğinde çocukta belirgin şekilde olumsuz/problemli davranış ve tutumlar görülmeyebilir. Bu durumda, çocuğa bakmakla yükümlü olan veya çocukla çalışan yetişkinler (Öğretmen, rehber öğretmen, sosyal hizmet uzmanı, psikolog, pedagog vb.) çocuğun istismara maruz kaldığını düşünmeyebilirler, çocuğun içine kapanıklığını doğru yorumlamayabilirler, çocuğun verdiği gösterdiği değişikliği gözden kaçırabilirler. Çocuk içine kapanarak utanç, suçluluk, öfke gibi yoğun duygularını bastırmaya çalışıyordur. İstismar, çevresindeki yetişkinler tarafından fark edilmediğinde çocuk çaresiz kaldığı için böyle davranmak zorunda kalır.

Bu nedenle, ülkemizde çocuk istismarı olaylarının artmasının nedenlerinin araştırılarak, alınması gereken önlemlerin belirlenmesi amacıyla Anayasa'nın 98. ve TBMM içtüzüğünün 104 ve 105. Maddesi uyarınca bir Meclis Araştırma Komisyonu kurulması yerinde olacaktır.