Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin Gazze'yle ilgili almış olduğu 2803 sayılı kararın Türkiye ve Filistin'e muhtemel etkilerinin incelenerek alınması gereken önlemlerin belirlenmesi amacıyla bir genel görüşme açılmasına ilişkin önergesi

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin (BMGK), Gazze'deki savaşı sonlandırmayı ve bölgede yeni bir düzen tesis etmeyi amaçlayan 2803 sayılı bu karar ile ortaya konulan plandört ana sütun üzerine oturmaktadır;

• Uluslararası hukuki statüye haiz "Barış Kurulu" oluşturulması ve Gazze'nin en üst denetim organı olarak görev yapması düşünülmektedir. Başkanlığının Donald Trump tarafından yürütülmesi beklenen kurulda dünya liderlerinin yer alması öngörülmektedir. Günlük idari işleyiş, Kurul'a karşı sorumlu olan, siyasi kimlikten arındırılmış (teknokratik) bir Filistin Komitesi tarafından yürütülmesi tasarlanmıştır.

İsrail Savunma Kuvvetleri'nin (IDF) daha nasıl gerçekleşeceği belli olmayan çekilmesiyle oluşacak güvenlik boşluğunu doldurmak üzere bir Uluslararası İstikrar Gücü (ISF) konuşlandırılacağı ifade edilmektedir. Bu askeri güç, güvenliği tesis etmek adına "gerekli tüm tedbirleri" (askeri güç kullanımı dahil) alma yetkisine sahip olacağı belirtilmektedir. Burada amaçlanan Gazze'nin tamamen silahsızlandırılması (demilitarizasyon), devlet dışı silahlı aktörlerin (özellikle Hamas) tasfiyesi ve sınır güvenliğinin sağlanması olduğu herkesin malumudur.

• Plan, "Filistin'in kendi kaderini tayin hakkı" için bir yol sunmakla birlikte, bu süreci katı ve yerine getirilmesi neredeyse imkansız ön koşullara bağlamıştır. Devletleşme müzakereleri ancak Filistin Yönetimi'nin hangi yetkiyle nasıl uygulayacağı bilinmeyen kapsamlı reform programlı eksiksiz uygulaması, Gazze'deki yeniden inşa hedeflerinin tutturulması ve bölgenin tamamen silahsızlandırıldığının tescil edilmesi ile başlayacağı ifade edilmiştir.

• Yeniden inşa süreci, Barış Kurulu denetiminde yönetilecek olan Dünya Bankası destekli bir güven fonu aracılığıyla finanse edileceği, Gazze'de toprak ilhakı, kalıcı işgal veya zorunlu yer değiştirme (tehcir) olmayacağı iddia edilen planda, İsrail güçlerinin çekilmesi, istikrarın sağlanmasına paralel olarak kademeli şekilde gerçekleşeceği öne sürülmüştür. Ancak geçtiğimiz 13 kasım günü 153 Filistinlinin Refah'tan hareketle Kerem Şalom askeri geçiş noktasını kullanmaları ve yüksek güvenlikli bir İsrail tesisi olan Ramon Havalimanı'ndan hem de pasaportlarına çıkış damgası vurulmadan Güney Afrika'ya gönderilmeleri; İsrail Savunma Kuvvetleri (IDF) ve Şin Bet'in (İsrail İç İstihbarat Servisi) açık onayı ve koordinasyonu olmaksızın lojistik açıdan mümkün değildir.

Plan, Gazze'yi en az iki yıl süreyle bir tür 'uluslararası vesayet" altına alarak, egemenlik kullanımını askıya almaktadır. Ve siyasi çözümden ziyade güvenliği (silahsızlandırma) ve ekonomiyi öncelemektedir. ABD liderliğindeki Barış Kurulu yapısı, süreci doğrudan BM bürokrasisinden çıkararak Washington eksenli bir denetime tabi tutmakta ve Gazze'nin rehabilitasyonunu İbrahim Anlaşmaları ve bölgesel normalleşme süreçleriyle entegre etmeyi hedeflemektedir. Ayrıca İsrail'in soykırım suçları temizlendiği gibi koruma kalkanı da genişletilmektedir.

Bu karar ile aynı zamanda Şarm el-Şeyh Mutabakatı'na açık atıf yapılarak ABD, Türkiye, Katar ve Mısır'ı sürecin fiili garantörleri konumuna getirmektedir.

Hamas ve diğer Direniş Grupları ise Uluslararası İstikrar Gücü'nün (ISF) misyonunu "direnişi silahsızlandırmak" olarak gördükleri için, bu gücü "işgal yanlısı" taraf olarak kabul edeceklerini ve silah bırakmayacaklarını beyan etmişlerdir. Bu durum, Uluslararası İstikrar Gücü ile yerel gruplar arasında potansiyel bir çatışma riskini barındırmaktadır. Bu nedenlerle Şarm el-Şeyh Mutabakatı ile garantör haline gelen Türkiye'nin bu süreçte uluslararası düzeyde izleyeceği strateji ve yol haritasının belirlenmesi, bölgesel risklerin analizi ve Filistin halkını önceleyen bir yaklaşımın geliştirilmesi amacıyla genel görüşme açılması önem arz etmektedir.