Çocuk işçiliği ile mücadeleye ilişkin

Türkiye'de milyonlarca çocuk, oyuncaklarla değil, ağır iş koşullarıyla büyüyor. Çocuk işçiliğinin en büyük sebebi olan yoksulluk, her geçen yıl derinleşiyor, daha fazla çocuğu okullarından, oyunlarından ve hayallerinden koparıyor.

Yoksulluk ve çocuk işçiliği arasında kopmaz bir bağ var. Bir ülkede açlık sınırı ile asgari ücret arasındaki uçurum büyüdükçe, çocuk işçiliği de artıyor. Çünkü ailesini geçindirmek zorunda bırakılan çocuklar, eğitim hakkından mahrum kalıyor, en temel hakları bile yok sayılıyor.

Tarımda, sanayide, atölyelerde, hatta sokakta çalışan çocuklar... Onlar, düşük ücretle sömürülen, iş cinayetlerine kurban giden, eğitimden koparılan sessiz bir nesil.

Türkiye'de çocuk işçiliği artık gözle görülür bir gerçek.

TÜİK verileri bile çocuk işçiliğinin arttığını gösterirken, İSİG Meclisi raporlarına göre, her yıl onlarca çocuk iş cinayetlerinde hayatını kaybediyor. Peki, bu çocuklar neden çalışıyor? Çünkü ebeveynleri asgari ücretle geçinemiyor, çünkü Devlet sosyal destek yerine, yoksulluğu yönetmeyi tercih ediyor. Çalışmak zorunda kalan çocuklar, eğitim hayatından kopuyor ve nesiller boyu sürecek bir yoksulluk döngüsüne hapsoluyor.

Eğer gerçekten çocuk işçiliğini önlemek istiyorsak, çözüm çok net:

• Çalışan her bireye insanca yaşayabileceği bir ücret verilmeli.

Sosyal Devlet anlayışı güçlendirilmeli, aileler desteklenmeli.

"* Eğitime erişim ücretsiz ve herkes için eşit hale getirilmeli.

• Denetimler artırılmalı, çocuk işçi çalıştıran işletmelere ağır yaptırımlar uygulanmalı.

Ama bunlar yapılmıyor. Çünkü çocuk işçiliği, ucuz iş gücü demek. Çünkü yoksulluk, bir yönetim biçimi haline getirilmiş durumda.

Bu Bağlamda;