Ulaştırma sektörü esnafının sorunlarına ilişkin

Mazotun Litresi Yandı, Esnafın Umudu Tükendi

Ulaştırma esnafının en temel gideri olan akaryakıt fiyatları, artık sektörün belini kırıyor. Mazotun litresi her gün yeni bir zamla değişiyor, gelir aynı kalıyor. Esnafın kazancı, kontak çevirdikçe eriyor.

Bir kamyoncunun cebine kalan para çoğu zaman bir asgari ücretlinin maaşına denk geliyor. Kimi zaman kontak kapatmak, çalışmaktan daha "kârlı" hale geliyor. Bu tablo, sadece ekonomik bir sıkışmışlık değil; üretim zincirinin çöküşüne giden tehlikeli bir yoldur.

Parça Fiyatları, Sigorta Primleri, Vergi Yükü: Bitmeyen Çile

Araç bakım ve yedek parça fiyatları döviz kuruyla yarışırken, sigorta primleri de her yıl katlanarak artıyor. Ulaştırma esnafı artık kazandığının büyük bölümünü vergi, sigorta ve masrafa veriyor.

Yıllarca alın teriyle direksiyon sallayan bir şoför, bugün "araç muayenesi mi yaptırsam, evin faturalarını mı ödesem" ikilemine düşüyor. Devlet, bu insanları yalnızca bir vergi kalemi olarak görmemeli; onlar ekonominin damarlarında kanı taşıyan bir sistemin emektarlarıdır.

Denetim Var, Adalet Yok

Denetim yapmak, düzeni sağlamak için gereklidir; ama bu denetimler adil ve dengeli olmalıdır. Ne yazık ki bugün, küçük esnaf en küçük hatasında ceza yağmuruna tutulurken, büyük taşımacılık şirketleri veya ihaleli firmalar birçok kuralı rahatlıkla çiğneyebiliyor.

Adaletin terazisi şaştığında, emekçinin motivasyonu da güveni de kalmıyor. Bu durum sadece esnafı değil, tüm sistemi çürütüyor.

Ulaştırma Sektörü Çökerse, Ülke Durur

Bu sektör sadece direksiyon başındaki birkaç kişiden ibaret değildir. Onlar taşımayı bırakırsa, raflar boşalır, üretim zinciri durur, şehirler sessizliğe bürünür.

Ancak Ülkenin yükünü taşıyan bu insanlar, kendi yüklerini artık taşıyamıyor. Söz değil, çözüm zamanı.

Bu Bağlamda;