Son beş yılda çocuk işçiliğiyle mücadele konusunda yapılan çalışmalara ve iş kazası geçiren çocuk işçilere ilişkin

Eğer bir Ülkede çocuklar sabah okula değil de işe gidiyorsa, ellerinde kalem değil de ağır yükler varsa, hayal kurmak yerine hayatta kalma mücadelesi veriyorlarsa, orada ciddi bir adaletsizlik vardır.

Çocuk işçiliği bir "ekonomik zorunluluk" değildir.

Çocuk işçiliği bir "aile tercihi" değildir.

Çocuk işçiliği bir "kültürel mesele" değildir.

Çocuk işçiliği açık ve net biçimde bir hak ihlalidir, bir vicdan yarasıdır, bir Devlet sorumluluğudur.

Bugün binlerce çocuk; sanayide, atölyelerde, tarlalarda, sokaklarda çalışıyor. Kimi ağır makinelerin yanında, kimi kimyasal maddelerin ortasında, kimi ise sokakların insafına bırakılmış halde.

Ve biz buna alışıyoruz.

Asıl tehlike budur; ALIŞMAK.

Bir çocuğun iş kazasında hayatını kaybetmesini sıradan haber gibi okumak, bir çocuğun eğitimden kopmasını "yoksulluk gerçeği" diye geçiştirmek, bir çocuğun emeğinin sömürülmesini "aileye katkı" diye meşrulaştırmak...

İşte bu, bir toplumun en büyük çöküşüdür.

Çocuk işçiliği sadece yoksulluğun sonucu değildir.

Denetimsizliğin sonucudur.

Yetersiz sosyal politikanın sonucudur.

Eğitim sistemindeki eşitsizliğin sonucudur.

Ve en önemlisi; önceliklerin yanlış belirlenmesinin sonucudur.

Çocuk çalışıyorsa, Devlet eksiktir. liği

Çocuk okul yerine atölyedeyse, sistem aksıyordur. Çocuk hayal kuramıyorsa, gelecek risk altındadır.

Bir Ülke düşünün; geleceğini inşa etmesi gereken çocukları, bugünün ucuz iş gücü haline getiriliyor. Bu sadece ekonomik bir sorun değildir. Bu, nesiller arası adaletsizliktir.

Çocuk işçiliği, yoksulluğu kalıcı hale getirir, eğitimsizliği yaygınlaştırın, toplumsal eşitsizliği derinleştirir. Bugün çalışmak zorunda bırakılan her çocuk, yarının fırsat eşitsizliğinin teminatı haline gelir.

Hiçbir ekonomik kriz, hiçbir bütçe açığı, hiçbir siyasi mazeret, bir çocuğun çocukluğunu elinden almayı haklı gösteremez. Çocukluk bir haktır, eğitim bir haktır, oyun bir haktır, güvenli bir yaşam bir haktır. Bu haklar pazarlık konusu olamaz.

Çocuk işçiliğiyle mücadele; sloganlarla değil, somut politikalarla olur, denetimle olur, sosyal destekle olur, ailelerin ekonomik yükünü hafifletmekle olur, eğitime erişimi gerçekten ücretsiz ve eşit kılmakla olur.

Çocuk işçiliği, bir Ülkenin en ağır utanç tablolarından biridir. Çünkü çocuk, korunması gereken en temel değerdir. Bir toplum çocuklarını koruyamıyorsa, geleceğini koruyamaz.

Ve unutulmamalıdır: bir Ülkenin gücü, en zayıfını nasıl koruduğuyla ölçülür.

Çocuklar çalışmamalı, çocuklar korunmalı, çocuklar okumalı, çocuklar hayal kurmalı.

Çünkü çocukluk kaybedilirse, gelecek de kaybedilir.

Bu Bağlamda;

I) Ülkemizde "çocuk işçi olarak nitelendirilen" çalışan sayısı ne kadardır?