Hayvancılık sektörünün sorunlarına ilişkin

Köyler boşalıyor.

Gençler hayvancılığı bir gelecek olarak görmüyor.

Çünkü bu iş artık sürdürülebilir değil.

Girdi maliyetleri (özellikle yem, mazot, elektrik) sürekli artarken üreticinin eline geçen fiyat ya yerinde sayıyor ya da enflasyon karşısında eriyor. Üretici kazanamadığı bir işi neden sürdürsün?

Bugün birçok küçük ve orta ölçekli işletme ya kapandı ya da küçülmeye gitti. Büyük işletmeler ise ayakta kalmak için borçla dönüyor.

En kritik meselelerden biri de yem bağımlılığı.

Türkiye, hayvancılığın temel girdisi olan yem hammaddelerinde dışa bağımlı hale gelmiş durumda. Kur arttıkça maliyet artıyor, maliyet arttıkça üretici zarar ediyor. Bu kısır döngü, üretimi doğrudan vuruyor. Oysa tarım ve hayvancılık politikaları birlikte planlanması gerekirken, yıllardır parçalı ve günü kurtaran adımlarla ilerleniyor.

Bir diğer sorun: İthalat politikası.

Fiyatlar yükseldiğinde çözüm olarak sürekli ithalat kapısı açılıyor. Kısa vadede fiyatları baskılayan bu yöntem, uzun vadede yerli üreticiyi bitiriyor. Çünkü üretici şunu görüyor: "Ben üretsem de kazanamayacağını, çünkü Devlet ithalatla fiyatı düşürecek." Bu, üretimi teşvik etmek değil, üretimden vazgeçirmektir.

Destekleme politikaları ise ya yetersiz ya da geç. Verilen destekler çoğu zaman maliyet artışının gerisinde kalıyor. Üstelik bürokrasi, küçük üreticinin belini büken ayrı bir yük. Evrak, başvuru, bekleme... Üretici ahırda hayvanıyla uğraşmak yerine masa başı işlemlerle boğuşuyor. www

Hayvan sayısındaki azalma, et ve süt üretimindeki dalgalanmalar artık doğrudan tüketiciye de yansıyor. Fiyatlar yükseliyor, kalite tartışmaları artıyor. Ama mesele sadece pahalı et ya da süt değil. Mesele, bir Ülkenin kendi gıdasını üretme kapasitesini kaybetmesi. Bu, ekonomik olduğu kadar ulusal güvenlik meselesidir.

Ve en tehlikelisi: Bu gidişat artık kimseyi şaşırtmıyor. Normalleşmiş bir çöküş yaşıyoruz. Oysa bu tablo kader değil; yanlış politikaların sonucudur.