65 Yaşını Doldurmuş Muhtaç, Güçsüz ve Kimsesiz Türk Vatandaşlarına Aylık Bağlanması Hakkında Kanunda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi

Engelli Olmak: Görmeyen Gözlerin, Duymayan Kulakların ve Yalnız Kalan Kalplerin Hikâyesi...

Engelli... Ne soğuk bir kelime değil mi? Tıpkı sistemin yaklaşımı gibi.

Oysa engelli, yalnızca bedensel ya da zihinsel bir farklılık taşıyan birey değildir. Engelli, çoğu zaman "görmezden gelinen", "sistemin kıyısına itilen", "hayattan payını eksik alan" insandır.

Ama en çok da bu toplumun vicdan aynasında yansımasını göremediği gerçektir. Bir çocuk düşünün...Koşmak istiyor ama bacakları yok.

Bir genç düşünün... Okumak istiyor ama okulun kapısından bile giremiyor.

Bir anne düşünün... Evladına bakım veriyor ama Devletten destek değil, sadece nasihat alıyor.

Bu Ülkede engelli olmak, sadece engelli olmaktan ibaret değildir. Aynı zamanda mücadele etmektir, sistemle, yoksullukla, önyargıyla, yok sayılmayla mücadele etmektir.

Türkiye'de engelli birey olmak, çoğu zaman dört duvar arasında sıkışıp kalmak demektir.

Kaldırımı yok, rampası yok, asansörü çalışmaz, toplu taşıması erişilemez. Eğitim sistemi engelliyi kapsamaz, istihdam politikası adını anmaz. Öyle ki, kamuda engelli istihdamı için açılan sınavlar, yıllarca bekleyenlerin umutlarını her seferinde biraz daha tüketir.

Aileler? Onlar başka bir dramın içinde yaşar.

Devlet desteği yetersizdir. Bakıma muhtaç evladını bırakıp işe gidemez; işe gitse çocuğunu yalnız bırakır. "Ya ben ölürsem, çocuğuma kim bakar?" sorusuyla her gece uykusuz kalır.

Bir engelliye bakan annenin, babanın, kardeşin hayatı da değişir. Sadece birey değil, tüm aile engellenir. Ve işte o zaman asıl engelin sadece bireyde değil, toplumun yapısında olduğu ortaya çıkar.

Ekonomik zorluklar mı?

Engelli maaşıyla yaşamaya çalışanlar var bu Ülkede. 2025 Türkiye*sinde, bir market poşetini dolduramayan ücretlerle yaşamaya çalışan insanlar...

Tekerlekli sandalyesi olmayanlar, protez bacağı kırık olanlar, işitme cihazı alamayan çocuklar...

Devletin sosyal yardım kalemlerinde adı geçse de gerçek hayatta yüzüne bakılmayan binlerce hayat var.

Sosyal hayatta görünmezlik...

Engelli birey ne sinemada ne parkta ne sokakta var. Onlar için düzenlenmiş alanlar göstermelik, projeler ise genellikle seçim öncelerinde vitrin süsü.

Birçok şehirde engelli birey, sokağa çıkmaya korkar çünkü kaldırımlar araçlarla doludur, engelli tuvaleti kilitlidir, toplu taşıma merdivenlidir.

Ve en büyük engel: önyargı.

Bir iş görüşmesinde sırf tekerlekli sandalyede olduğu için elenen bir üniversite mezunu...

Sınıf arkadaşlarının bakışlarından utanıp okuldan ayrılan bir çocuk... Toplumun bakışı, kimi zaman Devletin ihmalkârlığından bile daha sert ve kırıcıdır.

Şimdi sormak lazım: Engel kimde? Sandalyeye mahkum edilen çocukta mı, onu o sandalyeyle hayata taşıyamayan sistemde mi? İşitme cihazı alamayan çocuğun ailesinde mi, yoksa onu duymayan Devlette mi?

Bu sistem değişmeli. Engellilik bir kusur değil, bir farklılıktır. Ve her bireyin yaşam hakkı, eğitim hakkı, istihdam hakkı eşittir. Bu bir lütuf değil, anayasal haktır.

Sosyal devlet, en çok da en zayıfına kol kanat geren devlettir. Ve bu toplum, vicdanını yitirmediğini engellisine gösterdiği değerle ispat eder.

Unutmayalım: Bir toplum, engellisine verdiği değer kadar insandır.

Bu kanun teklifinin amacı; "engelli maaşlarını asgari ücrete endekslemek, onların yaşam koşullarını insan onuruna yaraşır hale getirmektir."

Çünkü bir toplumu güçlü yapan şey, en güçsüzünü ne kadar gözettiğidir. MADDE GEREKÇELERİ