Ateşli silahlar ve bıçaklar hakkında (2/582)teklif

TURAN TÜYSÜZ (Şanlıurfa)Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar Hakkındaki Kanunun Bazı Maddelerinde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi üzerinde söz almış bulunmaktayım; hepinizi saygıyla selamlıyorum.

Gerekçemin başlığında da belirttiğim gibi, silah bulundurmayı, silah taşımayı öven ve yücelten bir kültürden geldiğimizi söyleyerek ve bu kültürün sosyal hayatımıza getirdiği olumsuzlukları yaşamış biri olarak sözlerime başlamak istiyorum.

Değerli milletvekilleri, toplum, birbirinden farklı düşünen, yaşayan, farklı gelenekleri uygulayan ve farklı değer yargılarına sahip bireylerden oluşur. Bu farklılıkların şiddet olmaksızın bir arada yaşayabilmeleri, o toplumun çağdaşlığını ortaya koyar. Bu çağdaşlığın gereği ise, insanca yaşamak için hukukun üstünlüğüne ve barış kültürüne inanmaktır. Bireylerin bu inanca sahip olmamaları, o toplumdaki şiddetin sıklıkla yaşanmasına işaret eder.

Devlet, tüm organlarıyla bireylerin refahını güvenliğini sağlamalı ve bunu sürekli kılmalıdır; bu, hepimizin bildiği bir gerçektir; ancak, bireylerin mutlak işbirliği de gereklidir. Bireylerin ortak menfaatına uygun olmayan hiçbir şey devletin de menfaatına uygun değildir.

Bu ülkede yılda 3 000 kişi ateşli silahlar nedeniyle, yani, daha doğrusu, maganda kurşunlarıyla hayatını kaybediyor. Burada bireysel bir silahlanma sorunu var demektir. Her toplumsal sorunun çözümünde olduğu gibi, devlet, sivil toplum kuruluşları ve yurttaşlarla birlikte çözüm üretip bunları uygulamaya koymak zorundadır.

Bireysel silahsızlanmada doğru sonuçlara ulaşmak için hükümetin devreye girmesi gerekmektedir. 20'li yaşlarda Begümlerin, 10'lu yaşlarda İbrahimlerin maganda kurşunlarıyla ölmesine artık son verilmelidir. Vatandaşların kolluk güçlerine güven duyması sağlanmalıdır; bu, suçu kınayarak, suç işlemeyerek mümkün olabilir. Bir toplumda asayişin sağlanmasından sorumlu olan emniyet güçlerine ne kadar az gereksinim duyulursa, o toplumda çağdaş uygarlık seviyesine gelindiğini söyleyebiliriz.

Silahsızlanmayı nasıl başaracağız; hep birlikte, yurttaş, devlet, sivil toplum kuruluşlarıyla birlikte.

Toplum içerisinde yaşayan bireylerin silahlanma nedenlerinin içinde en önde gelenin güvenlik endişesi olduğu görülüyor. Dolayısıyla, bireylerin can ve mal güvenliğinden sorumlu olan kolluk güçlerinin topluma güven veren bir konumda olmasının önemi büyüktür ve her konuda olduğu gibi, silahsızlanmada da devletin yasama organına büyük iş düşüyor.

Tabiî, toplumun sosyal ve ekonomik dalgalanmalara, nüfusun niteliğine uygun, iyi ve icraı kolay, icraı mümkün kanunlar çıkarmak Yüce Meclisin görevidir. Ancak, bireylerin silahsızlanması için en önemli bir mekanizma, sosyal kontroldür. Barışçıl ortamda yaşayabilmek için, öncelikle, barış kültürüne inanmak ve benimsemek gerekiyor. İnsanlar komşularına da dikkat etmeli ve komşularına sahip çıkmalıdırlar. Bu mekanizmanın sağlanması için gerekli olan ise, aile içi eğitim, okul eğitimi, askerlikte alınacak eğitim, medyanın bilgilenmesi ve sürekli bilgilendirmesidir.

Değerli arkadaşlar, burada birkaç tane istatistiğe dokunmak istiyorum. Gerçi bu istatistikler bizi belki fazla ilgilendirmeyebilir, ama, 2004 yılında silah sayısının 266 892, 2005'te bunda epey bir artış olduğunu görmekteyiz, yüzde 30-35 civarında bir artış olduğunu görmekteyiz. 2004 yılında şahsa karşı meydana gelen suçlarda suç sayısı toplam 158 000, kasten öldürme suç sayısı 2 000 civarında, ihmal veya kazaen öldürme suç sayısı ise yaklaşık 1 000 civarındadır. Olaylarda ele geçirilen ruhsatlı ateşli silah sayısı toplam 3 000 civarındadır. Ruhsatlı ateşli silah sayısı toplam 10 355 tanedir.

Değerli arkadaşlar, ben, bu yasa teklifini verirken, tamamıyla kendi iç duygularıma, bir vatandaş…

(Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı)