Özel gereksinimli bireylerin karşılaştıkları sorunların araştırılarak bu sorunlara yönelik çözüm önerileri geliştirilmesi amacıyla bir Meclis araştırması açılmasına ilişkin önergesi

Dünya Sağlık Örgütü rakamlarına göre dünya nüfusunun 15'i, Türkiye nüfusunun ise %12'si bir tür engel ile yaşamını sürdürmektedir. Bu rakam, engelliler ve ailelerinin toplam nüfusun büyük bir kısmını teşkil ettiğini gözler önüne sermektedir.

Özel gereksinimli bireylerin toplumsal yaşama katılmaları, birilerine bağımlı olmaktan kurtulmaları, engellerine uygun şekilde yeteneklerini kullanma fırsatı elde edebilmeleri ise eğitim ve çalışma hakkından yararlanabilmeleri ve bunlara eşit katılmaları ile mümkün olacaktır. Ancak eğitim hakkına erişim sağlanmaması başlı başına bir sorun teşkil etmekle birlikte dolaylı olarak özel gereksinimli bireylerin işgücüne katılım oranlarını da düşürmektedir.

Özel gereksinimli bireylerin erken çocukluk eğitiminin yeterli düzeyde sağlanamaması, zihinsel ve bedensel eğitimin dezavantajlı bireyler üzerinde en etkili olduğu yaş aralığı olan 72 ay aralığında özel rehabilitasyon merkezlerinden aldığı eğitimin en fazla 8 saat bireysel ve 4 saat grup eğitim olmak üzere toplamda en fazla 12 saatlik eğitim maliyeti devlet tarafından karşılanması; ancak eğitim ihtiyacı daha fazla olan özel gereksinimli bireylerin eğitim maliyetlerinin aileler için ödeme güçlüğü oluşturması, özel gereksinimli çocukları en verimli çağlarında gerekli ve yeterli eğitimi almaktan mahrum bırakmakta, özel gerekinimli bireylerin rehabilitasyon ve işgücüne katılma fırsatları elinden alınmaktadır.

Özel gereksinimli bireylerin bir kısmı engelinden dolayı eğitim olanağından dahi yoksundur. Bazı engel türleri engelli öğrencilerin engelsiz öğrencilerle aynı ortamda eğitimine olanak verirken, bazılarının özel eğitim merkezlerinde eğitim almaları gerekmektedir. Bu ayrımın doğru yapılması, engelli öğrencilerin engelsiz öğrencilerle eğitim alma noktasında kaynaştırılarak toplumsal yaşamın bir parçası haline getirilmesi ve başka bireylere bağımlılığının azaltılması gerekmektedir.

Özel gereksinimli bireylerin erken çocukluk, ergenlik ve yetişkinlik dönemlerinde toplumsal kabul görmesinin ve fiziksel, psikolojik ve ekonomik iyileşmelerinin sağlanması ve ayrıca yetişkinliklerinde istihdamın arttırılması için öncelikle eğitim ve tedavi olanaklarına her özel gereksinimli bireyin yeterince erişebilmesi sağlanmalıdır.

Özel gereksinimli bireylerin eğitim, sağlık, ulaşım, istihdam gibi temel sorunlarının çözülmesi için en başta TBMM olmak üzere ülkemizin tüm kamu kurumlarının üstüne düşen görevi ivedilikle ifa etmesi gerekir. Bu bağlamda ülkemizde yaşayan özel gereksinimli bireylerin temel haklardan ve imkanlardan eşit ve eksiksiz yararlandırılmasının sağlanması ve çözüm eylem planı oluşturulması amacıyla Meclis Araştırması açılmasını teklif ederiz.