İşsizlik sorunları hakkında

MUSTAFA SAYAR (Amasya)Sayın Başkan, sayın milletvekilleri; hepinizi saygı ve sevgilerimle selamlıyorum.

Değerli arkadaşlarım, konuşma sürem içerisinde, kendimce önemli gördüğüm, ne basın ne de siyasîlerin dillendirmediği iki konuya dikkatinizi çekmek istiyorum.

Birincisi, evlerimizin gülü, toplumumuzun geleceği çocuklar. İlköğrenim terör yuvası oldu. Yaşanan terör olaylarında, büyük kentteki kapkaç teröründe ve birsürü yasadışı işlerde kullanılan hep çocuklar oldu. Altmış küsur çocuklu babaların kanal kanal televizyon gezdirilerek, çocukları sadece doğurtmayı görev bilen, çocuklarına, onların adlarını bilmeyecek kadar sorumluluk duyan babaların âdeta basın tarafından ödüllendirildiği bir ülkede yaşıyoruz. Böyle babalar cezalandırılmadıkça, bu çocuklara sahip çıkılmadıkça bu ülkede asayişsizliğin önüne geçilemez.

Avrupa Birliği yasalarına bakınız. Orada, çocuklarına iyi davranmayan, şiddet uygulayan ailelerin elinden çocukları alınmakta, aileler cezalandırılmaktadır. Bizim geçmişimizde de bu tür çocuk sığınma yurtları vardır. İstiklal Savaşında Erzurum'da, Erzincan'da Kâzım Karabekir'in kurduğu yuvalar, çocuk için meslek öğrenme yeri ve asker yetiştirme yeri olarak değerlendirilmiştir. Günümüzde ise asıl nedeni yoksulluk olan, özellikle doğu ve güneydoğu kırsalında çocukların para karşılığında satıldığı söylenmektedir. Gerek bu yolla gerek kaçırılarak toplanan çocuklar, büyük kentlerdeki kapkaç terörü ve birçok kanunsuz işin tetikçisi konumundadırlar. Bu durumun, mutlaka önlenmesi lazımdır. O çocukların geleceğinin karardığı gibi, önlem alınmazsa toplumun geleceğini de karartacaklardır. Eğer, bugün, İstanbul'da 50 000 köprüaltı çocuğu varsa, bunlar büyüdüklerinde, -ki, hepsi yasadışı işlerle uğraşıyor olacaklar- 1 000 000 polisle de bu şehirde güvenliği sağlayamazsınız.

İkinci önemli sorun, belki de ülkemizin en önemli sorunu işsizlik. Ülkenin bu en önemli sorununa basın ilgi çekmiyor; çünkü magazin programlarında, işsiz güçsüz Mehmet'in pantolonundaki yırtık, sosyete güzeli kadar ilgi çekici değil. Ekonomi programları ise, borsadaki dalgalanmalar ve döviz fiyatlarına kilitlenmiş durumda. Siyasî partilerde de durum farklı değil. İktidar, hesabına geldiği için, Anamuhalefet de böyle şeylerle uğraşmadıkları için işsizliği gündeme getirmiyorlar. Onlar, bürokrat hanımının türbanı, imam-hatiplinin nereye müdür olacağıyla ilgili önemli işlerle uğraşıyorlar.

SABRİ VARAN (Gümüşhane)Niye, imam-hatipliler zenci mi?!

MUSTAFA SAYAR (Devamla)Laik-antilaik çatışması olmasa, aralarından su sızmayacak.

Türkiye İstatistik Kurumunun yaptığı 2005 yılı hane halkı işgücü anketine göre 2005 yılında çalışma çağındaki nüfus 50,8 milyon, işgücü arzı 24,6 milyon kişidir. Toplam istihdamın yüzde 30'u tarım, yüzde 19'u sanayi, yüzde 5'i inşaat, yüzde 46,5'i hizmet sektöründe çalışmaktadır. Tarım sektörü sürekli azalmakta, hizmet sektörü artmaktadır. Sanayi sektörü, Türkiye'nin toplam işgücü dikkate alındığında, çok az istihdam yaratmaktadır. 1989'da 2,8 milyon, 2005'te 4,3 milyon kişi istihdam edilmektedir.

İşgücünün eğitimi de çok düşüktür; yüzde 5'i eğitimsiz, yüzde 62'si temel eğitim, yüzde 21'i lise ve meslek lisesi mezunu, yüzde 12'si yükseköğrenimlidir.

Kadınların eğitim düzeyi daha da düşüktür. Tarım dahil toplam istihdam dikkate alındığında, sosyal güvenliği olmayan çalışanların sayısı 11 000 000 kişiyi aşmakta, toplam içindeki payı yüzde 50'ye ulaşmaktadır.

(Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı)