Belediye Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi

Ülkemizde, 0-18 yaş grubu arasında yaklaşık 700 bin otizmli çocuk ve gencimizin olduğu bilinmekle birlikte, bunların ancak 30 bininin okullaşabildiği ve eğitime ulaşabildiği anlaşılmaktadır. Tüm yaş grupları arasında yaklaşık 2 milyon otizmli birey olduğu ve bu durumdan doğrudan etkilenen 5 milyon aile ferdinin bulunduğu tahmin edilmektedir. Üstelik otizm tanısı alan çocuk sayısının da her yıl arttığına şahit olunmaktadır.

Otizmli bireyler ve aileleri için sağlık, eğitim ve sosyal alanlarda bazı hak ve imtiyazlar tanınmış olsa da, bunların geliştirilmesi yönünde çalışmalara olan ihtiyaç açıktır. Yukardaki verilerin de ortaya koyduğu gibi, bu bireylerin büyük bir kısmı eğitime ulaşımda zorluk yaşamaktadır. Eğitim ücretlerinin yüksek olması, verilen eğitimin niteliksel açıdan yetersiz kalması, eğitmen olarak her branştan kişilerin seçilmesi, gölge öğretmen/kolaylaştırıcı kişi uygulamasında devletin herhangi bir maliyet üstlenmemesi gibi bazı hususlarda mağduriyetler yaşandığı bilinmektedir. Diğer taraftan, erken tanı ve teşhis sürecinin başarılı bir şekilde sürdürülebilmesi için gerek ailelerin gerekse ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının bilinçli ve etkin bir işbirliğini sürdürmesi, bütün aile fertlerine kapsamlı rehberlik hizmetlerinin sağlanması gerekmektedir. Ayrıca otizmli bireylerin ailelerinin ciddi anlamda psikolojik travmalar yaşadıkları, intihar eğilimlerinin artış gösterdiği, boşanma eğilimlerinin 9080'in üzerinde olduğu, dolayısıyla aile bütünlüğünün bozulmasının da etkisiyle maddi sıkıntıların yaşandığı bilinmektedir. Otizmli bireylerin istihdam edilerek topluma kazandırılması hususundaki eksikliklerin de mevcut problemler arasında olduğu düşünülmektedir.

Bütün bunların yanında, otizmli bireylerin ve ailelerin yaşadıkları önemli sorunlardan birisi de ülkemizde faaliyet gösteren yaşam merkezlerinin yetersizliğidir. Otizmli bireylerin ihtiyaç halinde yerleşebilecekleri, gerekli sosyal imkanların bulunduğu, rehabilitasyon hizmetlerinin sağlandığı, temiz, güvenli ve konforlu alanlara olan ihtiyaç fazladır. Sayıları 2 milyonu bulan otizmli kişilerin ancak 700 bininin 0-18 yaş grubu arasında yer aldığı dikkate alındığında, yaklaşık 1 milyon 300 bin otizmli yetişkinin aileleriyle birlikte sürekli olarak evlerde ikamet ettikleri anlaşılmaktadır. Bu da zaman zaman gerek kişinin kendisi gerekse aile üyeleri için ayrıca zorluklara yol açmaktadır. Diğer taraftan, otizmli bireylerin aileleri, vefat etmeleri durufnunda çocuklarının akıbetlerine dair büyük endişeler taşımaktadır. Yasal mevzuata uygun, düzenli olarak denetlenen ve devlet elinin değdiği yaşam merkezlerinin oluşumu ve yaygınlaşması, bu endişelerin giderilmesine de katkı sağlayacaktır. Otizmli bireylerin geçici veya kalıcı olarak barınabilecekleri yaşam merkezlerine olan ihtiyacın karşılanması hususunda her ne kadar merkezi yönetim bazı çabalar sergilemiş olsa da, bu çabaların yetersiz kaldığı düşünülmektedir. Bu noktada yerel yönetimlerin de sorumluluk alarak yaşam merkezlerinin inşasına başlayarak hizmet sunması önem arz etmektedir. MADDE GEREKÇELERİ