Türkiye cumhuriyeti anayasasının bazı maddelerinin değişiklik yapılması hakkında (s.s.497)

ÖZDAL ÜÇER (Van)Sayın Başkan, değerli milletvekili arkadaşlar; önergemiz lehine konuşmak üzere söz almış bulunmaktayım. Hepinizi saygıyla selamlıyorum.

Öyle bir anayasa olmalı ki bir Mecliste, çocukların bütün haklarını temel insan hakları kapsamında güvence altına alan ve vicdanen herkesi rahatlatan bir anayasa. Sadece bir kıyısından, köşesinden yakalayıp da cüzi bir çözümleyici yaklaşımla Anayasa’ya çocuk haklarını serpiştirmek, anayasa etiği açısından uygun değildir. Ülkemizde çocuklar, devlet koruması altında bulunan çocuklar istismar edilmekte, şiddete maruz kalmakta; aile yükümlülüğünde bulunan çocuklar istismar edilmekte, suça itilmekte; mevcut ekonomik koşullar içerisinde ailelerin çaresiz olarak çocuklarını sahiplenemediği bir ortamda çocuklar madde bağımlılığına, suça itilmekte, eğitim hakkından yoksun bırakılmakta -açlıktan ölen çocuklar var bu ülkemizde- açlıktan ölmeye mahkûm edilmekte. Bütün çocukların yaşamış oldukları sorunları düşündüğümüzde, herkesin kendi çocukluğunu gözden geçirmesi, çocukken hangi hülyalarla, hangi duygu, düşüncelerle büyüdüğünü tahayyül etmesi gerekmektedir. Bizim kendi dilimizde yetişkinlerin dillerine “...”(x) olmuş bir ağıt niteliğinde, hatta geçmişe öykünen, her zaman çocukluk özlemini dile getiren “...”(x) gibi bir duyguyu şu an ne kadar tercüme ederim bilmiyorum ama her çocuğun kendi ailesiyle birlikte, anne-baba şefkatinde, eğitim hakkının, sağlık hakkının, beslenme hakkının, barınma hakkının, çocuk onuru, oynama hakkının güvence altına alındığı medeni bir ülkeyi yaratmak amacıyla eğer bir anayasa maddesi oluşturulacaksa buna biz koşulsuz “Evet.” deriz, fakat sadece çocukların cezaevlerinde yargılanmasını düzenlemeye dönük bir hedefi olan anayasa çalışmasıysa buna biz “Hayır.” deriz.

Cezaevinde şu an hukuksuzluğa maruz kalan yüzlerce çocuk tutuklunun, binlerce çocuk tutuklunun hangi duyguları yaşadığını bu Hükûmet bize açıklayabilir mi? YİBO’larda istismara uğrayan ve suça itilen çocukların duygularının çözümsüz kalmasının ya da duygularının, özlemlerinin giderilmemiş olmasının sorumluluğunu üstlenen Hükûmet bu konuda bu Meclisi tatmin edecek bir açıklamada bulunabilir mi? Çocuklar söz konusu olunca, yine bu Mecliste 82 Anayasası’nı oylayanlar, onaylayanlar, çocukken asılan Erdal Eren’in duygularının nesillere aktarılışı boyutunda hangi çocukların, neler hissettiğini açıklayabilir mi? Erdal Eren bir çocuktu ve idam edildi. Cumhuriyet tarihinde idam edilen tek çocuk da Erdal Eren değildi ama son olması için, Erdal Eren ve Erdal Eren ruhunu taşıyanların özgür ve mutlu bir yaşam sürdürebilmesi için, çocuksu özlemlerin, çocuksu hayallerin bu ülkede gerçekleşebilmesi için, Ceylan Önkolların ölmemesi, Uğur Kaymazların ölmemesi, zindanların çocuklarla dolmaması, YİBO’larda yüz binlerce çocuğun anne-baba hasretiyle eğitim dayatmasına tabi kalmaması için eğer bir çözüm yaklaşımı varsa, bunu elbette açık yüreklilikle destekleriz ama böyle bir ne samimiyeti görmekteyiz ne de çocuk haklarına dönük bir olumlu adımı görmekteyiz. Sadece kendini siyasal anlamda tatmin etmeye dönük, bir parti anayasası oluşturmaya dönük bir çabaya bizim vicdanen rahat bir şekilde “Evet.” dememizi beklemek vicdansızlık olur. Bu konuda, lütfen, sayın milletvekilleri, hepinizi samimiyete davet etmekteyiz. Eğer bir anayasa oluşturulacaksa Anayasa’nın 42’nci maddesinde…

(Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı)