2003 mali yılı bütçesi 10 uncu tur görüşmeleri

MUSTAFA GAZALCI (Denizli)Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; 2003 Malî Yılı Bütçe Kanunu Tasarısının 13 üncü maddesinde, yatırım harcamalarına ilişkin kişisel söz aldım; tümünüzü saygıyla selamlıyorum.

Kabul etmekte olduğumuz bu bütçe, yatırım için son derece kısıtlı bir harcama öngörüyor; çünkü, bu bütçe, birçok kez vurgulandığı gibi, bir yatırım bütçesi değil yüzde 68’i faize giden bir borç ödeme bütçesidir.

Görüşmekte olduğumuz 13 üncü maddede, hükümet, ikili bir ölçü tutturmaktadır. Burada, daha önce, sayın bakanlar bize “biz, projeleri eledik, bitmek üzere olanları elimizde tuttuk; bu yıl 4 000’in üzerinde proje uygulanacaktır” dediler. İşte, tam bu maddede, bazı koşullar ileri sürülüyor; deniyor ki: Projenin maliyetinin yüzde 10’u bitenlere ve ek yatırım cetvellerinde yer alanlara harcama yapılabilir.

Bir yandan da yüzde 10’un altındaki projelerde, hükümet, isterse, yatırım yapabilecek, harcama yapabilecek. Yine ilgili bakanın onayıyla valiliklere yetki veriliyor. Aynen, daha önce, 65 olan emeklilik yaşını 61’e indirip, hükümet isterse, 65 yaşına kadar çalıştırabileceği gibi. Yani, bir yandan, bitmekte olan projelere harcama yapacağım deniyor; ama, bir yandan da, istersek, hükümet olarak bir proje üzerinde karar verebiliriz, bakan isterse de valiye yetki verir. Bu, ikili bir ölçüdür değerli arkadaşlarım.

O yüzden, bu bütçe, halkımıza bir umut vermemiştir, bir coşku vermemiştir. Bu bütçe günümüzü kurtarmamıştır, gelecek yılı kurtarmayacaktır; hatta, gelecek on yıllara ilişkin bir umut vermemektedir.

Bakın, Doğu ve Güneydoğu Anadolu büyük yıkımlardan, acılardan geçti, göçler yaşadı. Bu bütçede, o bölge için bir büyük yatırım var mıdır? Bırakın bir bölgemizi kurtarmayı, Türkiye'nin gelecek on yıllarına ilişkin, bu yıl, bu bütçeyle yapılacak büyük bir iş var mıdır değerli arkadaşlar? Hep faiz ödeme, borç ödeme ve ayrıntıda boğulmuştur.

58 inci ve 59 uncu hükümetlerin programlarında “ekonomi büyütülecek, işsizlik ve yoksulluk azaltılacak, önlenecek” deniliyor. Peki, bu “cek ““cak “ lar projede nasıl somutlaşıyor, hangi yatırımla yolsuzluk, yoksulluk önlenecek, işsizlik önlenecek; bu belli değildir.

Değerli arkadaşlar, bırakın yeni yatırımlarla işsizliği önlemeyi, biz, üreticinin, köylünün elini kolunu bağlamaktayız. Biz, tütün kotası, şeker kotasıyla, aile içerisinde üretim yapan insanlara sınırlama getirdik.

Değerli arkadaşlar, peki, şimdi soruyorum. Benim bölgemde, Tekel’le anlaşma yapan tütün üreticisi, Güneyli, Buldanlı, Acıpayamlı bir üretici, Tekel’e, ancak 200 kilogram tütün verebilmektedir. Bugün, başfiyat 4 290 lira, kilosu 3 000 liraya satılan tütün de var. Diyelim ki, tütün, ortalama 4 000 liradan satıldı. Tütün üreticisi, 200 kilogram tütününü bütünüyle satmış olsa bile, 800 000 000 lirayla -ki, 4 kalıp tütününün 2’sini satıyor, 2’si elinde kalıyor; tütün üreticisine, istersen yak deniliyor- yeniden nasıl üretim yapabilir, nasıl çocuğunu okutabilir, nasıl geçimini sağlayabilir?

Değerli arkadaşlar, bu bütçe, yatırımı özel kesime bırakmıştır. Biz, aynen köylünün, üreticinin elini kolunu bağladığımız gibi, aslında, umut bağladığımız, yatırım yapar dediğimiz özel kesimin de elini kolunu bağlıyoruz. Nasıl; en pahalı enerjiyi kullandırarak, nasıl; en fazla prim ödeterek...